ต้าซือมิ่งอยากรู้ว่าด้วยระดับพลังวิญญาณที่ถูกเขาระงับกลิ่นอายอย่างเต็มที่ในบัดนี้ เจ้าก้อนมอมแมมมหัศจรรย์นั่นจะสัมผัสเขาได้อีกหรือไม่ หากสัมผัสได้ แล้วขีดจำกัดของระยะการสัมผัสอยู่ที่เท่าไร อีกทั้ง เจ้าก้อนมอมแมมจะยังคงถูก ‘กลิ่นอาย’ ที่เขาแผ่ออกมารบกวนหรือไม่ เขาจึงเยื้องย่างอย่างเนิบช้าราวกับผ่อนคลายและสบายอกสบายใจแต่แล้วจวินอั้นหยวนที่ตามหลังเขามาก็สัมผัสได้อย่างชัดแจ้งว่ายิ่งพวกเขาเข้าใกล้ห้องซื้อขาย กลิ่นอายที่ต้าซือมิ่งท่านนี้แผ่ซ่านออกมาก็ยิ่งอันตราย!เรื่องนี้ทำให้จวินอั้นหยวนอดสงสัยไม่ได้ว่าการซื้อขายครั้งนี้อาจจะทำให้ต้าซือมิ่งท่านนี้ไม่พอใจ ไม่เช่นนั้นเหตุใดจึงเหมือนกับว่าเมื่อยิ่งเข้าใกล้ห้องซื้อขาย เขาก็ยิ่งขุ่นเคืองเล่า หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่งได้ปลาไปหนึ่งตัวแล้ว จวินอั้นหยวนคงทนรับไม่ไหว ทว่าแม้ปลาตัวนั้นจะช่วยผ่อนคลาย ‘สถานการณ์’ ลงได้บ้าง แต่บัดนี้เขาก็แทบจะทนรับไม่ไหวแล้ว! โชคดีที่ในขณะที่จวินอั้นหยวนกำลังจะคุกเข่าลงไปนั้น…“หึ”ต้าซือมิ่งผู้มี ‘อารมณ์แปรปรวน’ พลันยิ้มหยันออกมา และความรู้สึกอันตรายและน่ากลัวที่จวินอั้นหยวนสัมผัสได้เมื่อครู่นั้นก็มลายหายไปในเวลาเดียวกัน
“แม้ข้าจะจงใจระงับกลิ่นอายเพียงใด เจ้าก้อนมอมแมมยังคงสัมผัสถึงการมาของข้าได้ แม้จะอยู่ภายใต้ค่ายกลมากมายของหอจวินเป่าและกลิ่นอายรบกวนจากปลาเยว่ซิ่นหรือ” ต้าซือมิ่งพึมพำพลางขมวดคิ้ว บัดนี้เขานั่งอยู่ในห
