้องพักแล้ว“ต้าซือมิ่ง”อินสวินอี้ที่รออยู่ในห้องพักขนาดใหญ่ตั้งแต่แรกแล้ว เขาก็ประสานมือคารวะ เมื่อครู่นี้เขาเองก็สัมผัสได้ถึง ‘อารมณ์แปรปรวน’ของต้าซือมิ่ง เขาจึงหลีกเลี่ยงความเป็นไปได้ที่อาจจะถูกพาลตามสัญญาติญาณ“อืม” เห็นได้ชัดว่าต้าซือมิ่งดูอารมณ์ดีขึ้นมาก เขาพยักหน้าก่อนจะพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ห้องพักขนาดกลางห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นบน…“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สัมผัสถึงกลิ่นอายของท่านพ่อที่รุนแรงขึ้นทุกทีนั้นก็ตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!”“เสี่ยวเป่าเป็นอะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดเลย เพราะอาการของเจ้าตัวน้อยเป็นอาการที่เกิดขึ้นกะทันหัน นางจึงมิอาจคาดเดาได้เลย
ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามดิ้นออกจากอ้อมอกของเยี่ยนอวี๋“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านพ่อรูปงามของข้ามาแล้ว! อยู่ใกล้ๆ นี้เอง เสี่ยวเป่าจะไปหา…“เสี่ยวเป่าไม่ไปกับแม่แล้วหรือ” เยี่ยนอวี๋เริ่มเข้าใจ “จะรอข้าวต้มปลาของเม่ยเอ๋อร์ที่นี่หรือจ๊ะ”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายศีรษะพลางจับชายเสื้อท่านแม่ของเขาเพื่อบอกให้ท่านแม่ช่วยเขาหาท่านพ่อรูปงามเยี่ยนอวี๋สังเกตอากัปกิริยาของเขาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เข้าใจว่าเจ้าตัวน้อยกำลังหาสิ่งของบางอย่างอยู่“เสี่ยวเป่าหาอะไรหรือจ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ถามเยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบอย่างตรงไปตรงมา “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดเข้าใจทว่าเนื่องจากเยี่ยนเสี่ยวเป
