่ามองไปรอบๆ ไม่หยุด ในระหว่างนั้นยังชี้ไปที่ข้าวต้มปลาที่เม่ยเอ๋อร์กำลังทำ อินหลิวเฟิงจึงอดคาดเดาและพูดขึ้นไม่ได้ว่า “พ่อคุณทูนหัวคิดว่าจะมีคนมาขโมยกินข้าวต้มปลาของเขา ก็เลยอยากให้กูไหน่ไนช่วยเขาจับคนผู้นั้นหรือ”“???” เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ…
หลังจากที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า“อ้ะเนะเนะ!” ถึงแม้คำพูดท่อนแรกของท่านลุงอินจะไม่ถูกต้อง แต่ข้างหลังพูดถูกแล้ว!“เป็นเช่นนี้จริงๆด้วย!” อินหลิวเฟิงรู้สึกทึ่งกับความเฉลียวฉลาดของตนเอง เขาฟังภาษาทารกรู้เรื่องด้วยหรือนี่!แต่แล้วจวินฮวนที่ฟังอยู่ข้างๆ ก็ปกป้องชื่อเสียงของหอจวินเป่าด้วยสัญชาติญาณทันที “หากคุณชายน้อยเป็นห่วงเรื่องนี้ เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นเลยจริงๆ เพราะว่าไม่มีอำนาจหรือบุคคลใดสามารถขโมยของในหอจวินเป่าได้”“ต้าซือมิ่งราชสำนักก็เช่นกันหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับจวินฮวนชะงักกับคำถาม เพราะว่าเขาไม่เคยเปรียบเทียบบุคคลเช่นนั้นกับหัวขโมยเลยเยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ เจ้าตัวน้อยในอ้อมอกของนางก็ส่งเสียง ‘เนะเนะเนะ’ ไม่หยุดปาก จากนั้นก็ยื่นมือน้อยๆ จ ้าม ่าของตนไปทางอินหลิวเฟิง“หืม?” อินหลิวเฟิงตกใจมือแตะหน้าอกของตนเอง“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่งเสียงร้องไม่พอใจให้อินหลิวเฟิง ราวกับกำลังพูดว่า ท่านลุงไม่อยากอุ้มข้าหรือ!
อินหลิวเฟิงรีบส่ายศีรษะก่อนจะอธิบายว่า “มีเรื่องเช่นนั้นที่ไหนกัน! ข้าน้อยก็แค่ตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวน่ะ
