มาๆๆ…” เขาพูดพลางยื่นมือไปรับเจ้าตัวน้อยเข้ามาในอ้อมอกตนเองจากนั้นอินหลิวเฟิงก็ถูกเจ้าก้อนนิ่มในอ้อมอกพิชิตใจไปเรียบร้อยแล้ว อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แม้พ่อคุณทูนหัวมักจะจงใจหาเรื่องเขา แต่อุ้มแล้วตัวนุ่มนิ่มมาก น่ารักจังเลย แถมตัวยังหอมอีกด้วย“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกอินหลิวเฟิงอุ้ม เขาก็โบกมือน้อยๆให้ท่านแม่ของตนให้นางไปทำธุระ เพราะว่าจู่ๆ เขาก็คิดได้ว่าเหมือนกับว่าเขาจะจับท่านพ่อรูปงามของเขาได้ทุกครั้งเมื่อเขาอยู่เพียงลำพัง?!เยี่ยนอวี๋กลับถามขึ้นว่า “ให้แม่ไปจริงๆ หรือ”“เนะ!” เยี่ยนอสี่ยวเป่าพยักหน้าหงึกๆเยี่ยนอวี๋กลับมองดวงตากลมโตของเด็กน้อย ย ้าถามอีกครั้ง“เช่นนั้นแม่ไปจริงๆ นะ”“เนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมือน้อยๆ ของตนไม่หยุดอินหลิวเฟิงรีบให้สัญญาทันทีว่า “กูไหน่ไนท่านวางใจเถิด มีข้าอยู่ที่นี่ ขนเพียงสักเส้นของพ่อคุณทูนหัวก็ไม่หายไปแน่นอน!” ในเมื่อที่นี่คือหอจวินเป่า ถิ่นของเขาเอง
เยี่ยนอวี๋เม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะจูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ จากนั้นนางก็จากไปพร้อมกับจวินฮวนเมื่อนางออกจากห้องพัก เจ้าตัวน้อยก็ส่งเสียง “อ้ะเนะเนะ” ให้นางอีกครั้ง จากนั้นก็โบกมือ ราวกับบอกว่าท่านแม่ต้องรีบกลับมานะ“รู้แล้วจ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ยิ้มให้เล็กน้อยและรอยยิ้มของนางก็ทำให้ผู้คนที่เห็นนางเดินออกจากห้องพักตกตะลึงในความงามจนเคลิบเคลิ้มหลงใหล “งดงามนัก…” นี่… นี่คือท่าน… ท่านปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนคนใ
