“เด็กดี” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นเกลี้ยงของบุตรชาย ทั้งยังไม่ได้รับของขวัญชิ้นนี้เอาไว้ในทันที “ไม่มีเงื่อนไขใดๆ หรือ”“ไม่มีขอรับ แขกผู้สูงศักดิ์กล่าวเพียงแค่ว่า นายน้อยท่านนี้จะเข้าใจขอรับ” แท้จริงแล้วพนักงานดูแลต้อนรับห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งก็งุนงงมากเช่นกัน เพราะคำสั่งที่เขาได้รับเป็นเช่นนี้จริงๆ แต่เขาครุ่นคิดดูแล้ว เด็กทารกคนหนึ่งฉลาดอย่างไรก็เกรงว่าคงจะไม่เข้าใจหรอกแต่ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับเข้าใจความหมายของต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักบางคนจริงๆ เขาโบกมือไปทางพนักงานดูแลต้อนรับห้องหมายเลขหนึ่งด้วยท่าทางตื่นเต้น เร่งให้รีบยกปลามาให้เขา!เยี่ยนอวี๋กลับขมวดคิ้วเอ่ยว่า “อืม เจ้าวางปลาไว้บนโต๊ะ และแสดงความขอบคุณต่อแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งแทนข้ากับบุตรชายข้าด้วย”“ขอรับ” พนักงานดูแลต้อนรับของห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งวางอ่างปลาขนาดเล็กลงตามคำบอก หลังจากนั้นก็ถอยออกไป“อ๊ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองท่านแม่ของเขาอย่างตื่นเต้น เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจว่า “อะเนะ! อะเนะ…?” ท่านแม่ๆ ท่านพ่อคนงามของข้าเป็นคนให้ รีบให้เสี่ยวเป่าเล่นได้ไหม?
แต่เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ทำตามความต้องการของบุตรชาย “เสี่ยวเป่าอย่าเพิ่งรีบร้อน ให้แม่ดูสักนิดก่อน”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิดจะพูดอะไรเล็กน้อยแต่เยี่ยนอวี๋ส่งบุตรชายตัวน้อยในอ้อมแขนให้กับเม่ยเอ๋อร์แล้วนางลุกขึ้นยืน ไปตรวจสอบปลาเยว่ซวิ่น[1]ตัวน้อยครู่หนึ่งหลังจากนั้น…
