่าเบิกตากว้าง และไม่รู้ว่าฟังเข้าใจหรือไม่แต่ถึงอย่างไรอินหลิวเฟิงก็ยังคงไม่เข้าใจ “กูไหน่ไน [2]นี่ท่าน…”เขาอยากจะพูดว่า ท่านจะให้ท่านบรรพบุรุษตัวน้อยคิดเช่นไรกัน?แต่ทว่า…
ซ่า!ปลาตัวน้อยในอ่างปลาขนาดเล็กกลับได้รับความตื่นตระหนกราวกับถูกคนลูบกะทันหัน! มันกระโจนขึ้นมาจากในอ่างปลา นำพาเสียงหยดน ้าที่สาดกระเซ็นมาด้วย“ฮ่า! เนะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าหน้าบานอินหลิวเฟิง “…”บ้าเอ๊ย!อย่าบอกเขานะว่า!ท่านบรรพบุรุษตัวน้อยท่านนี้เรียนรู้การใช้พลังจิตใจเล่นกับปลาตัวนี้เป็นแล้ว!ซึ่งความจริงนั้น เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เรียนรู้จนนำไปใช้ได้แล้วจริงๆเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่รวบรวมพลังจ้องไปที่อ่างปลานั้นกำลังทำตามสิ่งที่เขาคิด หยอกปลาเย่วซวิ่นที่อยู่ในอ่างปลาตัวนั้น ปลาเยว่ซวิ่นที่ถูกเขา “ไล่ตาม” ตัวนั้น ว่ายไปว่ายมาจนคิดอยากจะกระโดดออกจากอ่างปลาอยู่หลายครั้ง
แต่เป็นเพราะอ่างปลาอ่างนี้มีกลควบคุม ดังนั้นไม่ว่าปลาเยว่ซวิ่นจะกระโดดอย่างไรก็กระโดดได้เพียงแค่ความสูงระยะหนึ่ง หลังจากนั้นก็ถูกสะท้อนกลับไปในอ่างปลาไม่นานนัก ปลาเยว่ซวิ่นที่ถูกหยอกล้อจนโมโหอย่างเห็นได้ชัดก็แยกเขี้ยวปลาอันแหลมคมไปทางเยี่ยนเสี่ยวเป่า! ลักษณะท่าทางเช่นนั้นมีความอัปลักษณ์อยู่หลายส่วน แตกต่างกับภาพลักษณ์เป็นอย่างมาก“เอ่อ…” อินหลิวเฟิงเป็นกังวลว่าท่านบรรพบุรุษตัวน้อยจะถูกทำให้ตกใจทันใดนั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับยื่นมือออกมาด้วยความเร็วสูง! คว้าไปทางปลา
