หรอกนะ”“…” อินหลิวเฟิงกลอกตามองบนอย่างอดไม่อยู่ “นั่นเป็นเพราะท่านรู้มูลค่าของมันถึงได้กล่าวเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม อีกเดี๋ยวท่านสนใจสิ่งใด ก็วานให้ข้าจัดการให้ ได้ไหม”“เจ้าต้องการยาพยัคฆ์?” เยี่ยนอวี๋ถามกลับ“แน่นอน! ยาพยัคฆ์ระดับตำนานเลยนะ!”“เม่ยเอ๋อร์ ให้เขาไปสิบเม็ด”
“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่”“ไม่ใช่…” อินหลิวเฟิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อยเอ้อร์เหมาที่ไม่พูดอะไรมาโดยตลอดก็จำเป็นต้องเอ่ยว่า “นายน้อยแบบนี้ท่านค่อนข้างดูเหมือนกับบุรุษที่เกาะสตรีกินนะขอรับ”อินหลิวเฟิง “…”เดิมเขาเพียงแค่อยากอาศัยความสามารถเพื่อให้ได้มาเท่านั้น!แต่เม่ยเอ๋อร์เขย่าขวดกระเบื้องขนาดเล็กเทยาพยัคฆ์สิบเม็ดยื่นมาตรงหน้าเขาแล้วอินหลิวเฟิงคิดดูแล้วก็รับเอาไว้ ไม่อาจมีปัญหากับยาพยัคฆ์ระดับตำนานได้!“นายน้อย…” เอ้อร์เหมามองไปทางนายน้อยของเขาอย่างยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดสั้นๆ ได้ทว่าในตอนนี้…ก๊อกๆ“คารวะ ปราชญ์มหาสำนักเยี่ยน ข้าน้อยผู้เป็นพนักงานดูแลต้อนรับในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งนำปลาเยว่ซวิ่น[2]มามอบให้ท่านขอรับ”หลังจากพนักงานดูแลต้อนรับในห้องส่วนตัวหมายเลขหนึ่งเคาะประตูด้านนอกอย่างมีมารยาทแล้ว ก็อธิบายถึงเหตุผลในการมาเยือนโดยละเอียดจึงประสบความสำเร็จในการทำให้เยี่ยนอวี๋และคนอื่นๆ สนใจ
“หืม?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไปทางบานประตูอย่างตกตะลึง และหันกลับไปมองท่านแม่ของเขา พลางถามว่า “อะเนะ?” มาส่งปลางดงามตัวนั้นให้เสี่ยวเป่าหรือเยี่ย
