ห้องโถงประมูลเงียบเป็นเป่ำสำกทันทีหลังจำกนั้นครู่หนึ่งก็ยังคงเป็นผังอี้ที่เคำะกระดิ่งดัง กริ๊ง พลำงเอ่ยว่ำ “ข้ำน้อยขอประกำศว่ำ สมบัติกำรประมูลชิ้นแรกในงำนประมูลสมบัติล ้ำค่ำจวินเป่ำมีแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องหมำยเลขหนึ่งเป็นผู้ได้รับไป”เมื่อกล่ำววำจำนี้จบแล้ว ผังอี้ก็หยุดไปชั่วขณะแล้วเอ่ยต่อว่ำ“ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยน รวมถึงแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องส่วนตัวหมำยเลขหกที่ชั้นสำม เชื่อว่ำพวกท่ำนล้วนรู้ว่ำ ตำมกฎระเบียบของจวินเป่ำเก๋อ แต่ไหนแต่ไรมำห้องส่วนตัวหมำยเลขหนึ่งมีสิทธิพิเศษในกำรเลือกสมบัติประมูลสำมชิ้นโดยไร้เงื่อนไข ดังนั้น ต้องขออภัยมำ ณ ที่นี้ด้วย”“รู้แล้ว” เสียงทุ้มต ่ำตอบรับจำกแขกผู้สูงศักดิ์บริเวณชั้นสำมดังขึ้น พนักงำนดูแลต้อนรับที่ประคองดำบเฉือนจันทรำก็ถอยกลับเข้ำไปในห้องส่วนตัวเช่นกันถึงแม้เม่ยเอ๋อร์ยังอยำกจะพูดอะไรอีก แต่เสียงไพเรำะรำวกับสำยน ้ำของเยี่ยนอวี๋ได้ลอยออกไปแล้ว “ข้ำเคำรพกฎระเบียบของจวินเป่ำเก๋อ แต่ข้ำยังคงหวังว่ำแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องหมำยเลขหนึ่งจะสำมำรถหักใจวำงมือ ขอเพียงท่ำนยินยอม ข้ำสำมำรถรับปำกข้อเรียกร้องที่สำมำรถกระท ำได้ของท่ำนข้อหนึ่ง”
“ขอบคุณปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยน และขอบคุณแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องส่วนตัวหมำยเลขหก จวินเป่ำเก๋อขอบคุณทั้งสองท่ำนที่เข้ำใจในขณะเดียวกัน จวินเป่ำเก๋อจะมอบดำบเฉือนจันทรำระดับสูงให้กับพี่น้องที่จัดเตรียมปลำเยว่ซวิ่น[1]มำท่ำนนี้” ผังอี้สรุปจบด
