้วยกิริยำวำจำที่เหมำะสม ก่อนจะคลุมปิดปลำเยว่ซวิ่นกลับไปในเวลำเดียวกันพนักงำนดูแลต้อนรับที่รับผิดชอบดูแลแขกผู้สูงศักดิ์ในห้องหมำยเลขหนึ่งของจวินเป่ำเก๋อก็เดินมำถึงตรงหน้ำผังอี้และประคองยกอ่ำงปลำขนำดเล็กที่ใส่ปลำเยว่ซวิ่นเอำไว้ลงไปเยี่ยนเสี่ยวเป่ำดูถึงตรงนี้ ย่อมรู้ว่ำปลำตัวน้อยที่งดงำมตัวนั้นไม่ใช่ของเขำแล้ว แม้ว่ำท่ำนแม่ของเขำจะพยำยำมอย่ำงมำกเพื่อช่วยเขำ แต่ก็ยังไม่ได้มำอยู่ดีเยี่ยนอวี๋กลัวว่ำบุตรชำยจะทุกข์ใจจึงโอบบุตรชำยตัวน้อยเข้ำมำในอ้อมกอดแล้วเอ่ยปลอบว่ำ “เสี่ยวเป่ำไม่ต้องเสียใจไป อีกครู่แม่จะไปลองดูว่ำสำมำรถใช้สมบัติชิ้นอื่นแลกเปลี่ยนได้หรือไม่ แต่ถ้ำหำกว่ำผู้อื่นไม่ยินยอมแลกเปลี่ยนจริงๆ เช่นนั้นพวกเรำก็ไม่เอำแล้ว ได้ไหมจ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่รู้สึกเสียใจจริงๆ มุดเข้ำไปในอ้อมแขนท่ำนแม่เขำ และเอ่ย “อะเนะเนะ” อยู่ครู่หนึ่ง แต่รอจนเขำ “บ่น” เสร็จแล้ว เขำก็ผงกศีรษะเล็กๆ เห็นได้ชัดแล้วว่ำรับปำกท่ำนแม่ของเขำเยี่ยนอวี๋ไม่เข้ำใจ “อะเนะเนะ” เป็นพรวนนั่นว่ำพูดถึงอะไร แต่นำงเข้ำใจกำรผงกศีรษะ ดังนั้นนำงจึงรีบจุมพิตศีรษะโล้นเกลี้ยงของ
บุตรชำยทันที พลำงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่ำ “เสี่ยวเป่ำเป็นเด็กดีที่สุดน่ำรักที่สุดเลย”“ถูกต้อง! เสี่ยวเป่ำเก่งที่สุด!” เยี่ยนจื่อเสำที่อยู่ด้ำนข้ำงก็เอ่ยขึ้นในขณะเดียวกันก็เห็นชอบกับกำรอบรมหลำนชำยของนำงแต่อินหลิวเฟิงกลับเอ่ยขึ้นอย่ำงอดไม่ได้ว่ำ “ท ำไมข้ำถึงได้รู้สึ
