กว่ำ นอกจำกข้ำ ปกติท่ำนบรรพบุรุษตัวน้อยล้วนเข้ำใจและมีเหตุมีผลมำก?”“นี่ก็อธิบำยได้เพียงแค่ว่ำ นำยน้อยอิน ท่ำนจะต้องเคยรังแกนำยน้อยของพวกเรำแน่นอน” เม่ยเอ๋อร์ซ ้ำเติมอย่ำงตรงไปตรงมำอินหลิวเฟิง “…”ครั้งนั้นเขำเป็นแพะรับบำปเข้ำใจไหม! เป็นแพะรับบำปแทนต้ำซือมิ่ง!ถึงแม้เขำจะรู้ว่ำตัวเองเป็นแพะรับบำป แต่เขำก็ไม่สำมำรถพูดออกมำได้แต่ครำวนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่ำดันพยักหน้ำเอ่ยว่ำ “อะเนะ! อะเนะ!” เสียอย่ำงนั้น ท ำให้ท่ำนพ่อคนงำมตกใจจนหนีไป ก็เป็นกำรรังแกเสี่ยวเป่ำ!อินหลิวเฟิง “…”
ท ำไมท่ำนบรรพบุรุษตัวน้อยถึงได้ชอบโยนควำมผิดลงบนหัวเขำกันนะ??เห็นอยู่ชัดๆ ว่ำต้ำซือมิ่งเป็นคนโยนท่ำนบรรพบุรุษตัวน้อยลงในบ่อโคลน!ท่ำนบรรพบุรุษตัวน้อยท่ำนนี้รู้เหตุรู้ผลขนำดนี้ เขำจะต้องรู้แน่นอนว่ำคนคนนั้นคือต้ำซือมิ่ง ไม่ใช่เขำ อินหลิวเฟิง!“ท่ำนบรรพบุรุษตัวน้อย…” อินหลิวเฟิงที่ได้รับควำมไม่เป็นธรรมมองนำยน้อยบำงคนตำปริบๆ และหวังเป็นอย่ำงมำกว่ำนำยน้อยท่ำนนี้จะสำมำรถพูดได้ เขำจะได้สนทนำว่ำสรุปว่ำนี่มันเป็นเพรำะอะไรกันแน่?เยี่ยนเสี่ยวเป่ำก็เอ่ย “อะเนะเนะเนะ” ออกมำเป็นพรวนจริงๆ บอกเล่ำเรื่องที่แท้จริงอีกครั้ง แต่น่ำเสียดำยที่ไม่มีใครเข้ำใจภำษำทำรกทว่ำทุกคนล้วนแน่ใจมำกว่ำอินหลิวเฟิงรังแกเขำจริงๆ จำกสีหน้ำท่ำทำงของเจ้ำตัวน้อยอินหลิวเฟิง “…”พอเถอะ เหตุใดเขำถึงคิดไม่ตกขนำดนี้กัน ทั้งยังว้ำวุ่นคิดจะเผชิญหน้ำกับเด็กทำรกคนหนึ่ง ไม่ได
