้เปรียบแถมยังท ำให้ตัวเองเป็นฝ่ำยเสียเปรียบอีกส่วนเยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินบุตรชำยเล่ำจนจบอีกรอบก็จุมพิตเจ้ำตัวน้อยที่ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห พลำงเอ่ยปลอบว่ำ “อืม แม่รู้หมดแล้ว แต่ว่ำ
ท่ำนลุงอินของเจ้ำก็ได้จ่ำยค่ำตอบแทนมำแล้ว หลังจำกนี้เสี่ยวเป่ำไม่แค้นฝังใจอีกแล้ว ดีไหมจ๊ะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่ำพองลมแก้มอวบ เห็นได้ชัดว่ำไม่ยินยอมเป็นอย่ำงมำก! แต่เขำก็ยังคงพยักหน้ำ ทว่ำเมื่อพยักหน้ำเสร็จ เขำก็หันหน้ำไป พำดตัวอยู่ในอ้อมกอดท่ำนแม่ของเขำ หันหลังให้กับอินหลิวเฟิงประหนึ่งว่ำไม่มีควำมสุขเยี่ยนอวี๋ท ำได้เพียงแค่ลูบแผ่นหลังนุ่มนิ่มของบุตรชำย และสงสัยอย่ำงสุดซึ้งว่ำ หรือว่ำวิหคทมิฬตัวน้อยจะไม่ได้เป็นแพะรับบำปแทนต้ำซือมิ่งท่ำนนั้น แต่เขำรังแกเสี่ยวเป่ำจริงๆ?ท่ำทำงครุ่นคิดเช่นนี้ของเยี่ยนอวี๋สร้ำงควำมระแวดระวังให้กับอินหลิวเฟิง เขำรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนำทันทีทว่ำตอนนี้ภำยในห้องประมูลได้เผยหน้ำตำที่แท้จริงของสมบัติประมูลชิ้นที่สองพอดี “ทุกท่ำน โปรดดู พืชตะไคร่น ้ำโบรำณ ต ำนำนกล่ำวว่ำถือก ำเนิดที่ต ำหนักไท่ชำง ส ำหรับอำยุ…ไม่ทรำบ ผลลัพธ์…ไม่ทรำบ วิธีกำรใช้…ไม่ทรำบ”ผังอี้ที่อยู่บนเวทีประมูลบรรยำยตำมควำมเป็นจริง กล่องสมบัติซึ่งเป็นสมบัติประมูลชิ้นที่สองในมือของเขำมีกำรเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเนื่องจำกกำรประมูลในครั้งแรก เขำยังอธิบำยเป็นพิเศษว่ำ “สมบัติชิ้นนี้เป็นของจวินเป่ำเก๋อ แขกผู้สูงศักดิ์ทุกท่ำนสำมำรถแข่งประมูลกันไ
