ระมูลล้วนถูกเสียงร้องอ่อนเยาว์และแปลกใหม่ ทั้งยังดังกังวานเป็นพิเศษ ทำให้ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ ที่เดิมคิดจะส่งเสียงตะโกนตะลึงค้างไป
เป็นธรรมดาที่ภายในงานจะเหลือเพียงแค่เสียงร้องของเยี่ยนเสี่ยวเป่า “อะเนะ! เนะ…”“ได้ๆๆ เสี่ยวเป่าไม่ต้องตื่นเต้น แม่จะซื้อให้เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋ไม่เคยเห็นท่าทางตื่นเต้นเช่นนี้ของบุตรชายมาก่อน ตื่นเต้นถึงขั้นยืนตรงขึ้นมาได้โดยที่ขาไม่อ่อนแรงด้วย“เนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับชี้ไปทางปลาที่งดงามด้านล่างอย่างควบคุมไม่อยู่ “เนะ…” สวยมากเลย เสี่ยวเป่าอยากเล่น สวยมาก…“ได้ๆๆ” เยี่ยนอวี๋ลูบบุตรชายตัวน้อยที่ตื่นเต้น ในแววตาเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งการตามใจ ท่าทางที่หน้าบานเป็นกระด้งของบุตรชายนางนั้นน่ารักที่สุดเช่นกัน“ท่านบรรพบุรุษตัวน้อย…” อินหลิวเฟิงกุมศีรษะ ไม่รู้ว่าจะพูดกับกูไหน่ไน[1]ผู้นี้อย่างไร แม้ว่าท่านจะอยากแข่งประมูล เช่นนั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องประกาศเสียงดังลั่นให้ผู้อื่นรู้ก็ได้! คราวนี้ท่าไม่ดีแล้วคนทั้งห้องโถงประมูลล้วนรู้หมดแล้วว่า “ตะพาบ”[2] ท่านนี้ต้องการปลาตัวนี้ส่วนผู้ดูแลการประมูลสมบัติผังอี้ที่อยู่ล่างเวทีก็ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ พลางเอ่ยว่า “ดูท่างานประมูลสมบัติล ้าค่าจวินเป่าของพวกเราในวันนี้จะได้ต้อนรับผู้แข่งขันที่อายุน้อยที่สุดแล้ว”“อะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้ว่ากำลังเอ่ยถึงเขาจึงตอบรับด้วยท่าทางดีอกดีใจ
นี่ทำให้เกิดเสียงหัวเราะเอื้ออาทรจากทั้ง
