ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักที่เก็บกระบี่ไท่ชางแล้วนั้น สิ่งแรกสุดที่เขาคิดถึงในช่วงเวลาที่เขาออกจากการเก็บตัวก็คือแม่ลูกคู่นั้นโดยเฉพาะเจ้าหนอนน้อยมอมแมมตัวนั้นนี่ทำให้ต้าซือมิ่งบางคนที่ถามคำถามนี้แย้มรอยยิ้มตามจิตใต้สำนึกหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว ทำให้จวินอั้นหยวนที่ได้ยินตอบรับด้วยความโล่งใจเล็กน้อย “ท่าน ท่านหมายถึงแม่ลูกปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนหรือขอรับ นาง พวกเขามาถึงแล้ว! เพิ่งจะ เพิ่งจะถึงขอรับ!”จวินอั้นหยวน ผู้รับผิดชอบดูแลจวินเป่าเก๋อที่แต่ไหนแต่ไรก็มีชื่อเสียงเรื่องความสุขุมนุ่มลึกในกลุ่มผู้ฝึกฌานก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตนเองถึงได้กลายเป็นคนพูดติดอ่างไปเสียได้ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าต้าซือมิ่งสุภาพอ่อนโยน! แต่ว่าเขาตื่นเต้นนี่…มันควบคุมไม่อยู่…ทว่าตื่นเต้นก็ส่วนตื่นเต้น จวินอั้นหยวนยังไม่ลืมภารกิจของตนเอง เขารีบสงบจิตสงบใจแล้วเอ่ยต่อว่า “ยังมีบัญชีรายชื่อของงานประมูลสมบัติล ้าค่าที่ท่านต้องการ ล้วนอยู่ที่นี่แล้วขอรับ”
“อืม” ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักที่ออกมาจากห้องฝึกฌาน เดินมาถึงหน้าจวินอั้นหยวนก็หยิบบัญชีรายชื่อสมบัติในการประมูลที่จวินอั้นหยวนนำมามอบให้ขึ้นมา และอ่านดูอย่างตั้งใจจวินอั้นหยวนรอโดยไม่ขยับเขยื้อน แม้ว่าความจริงแล้วจวินอั้นหยวนจะไม่รู้สึกว่า สิ่งที่อยู่ในบัญชีรายชื่อจะถูกตาต้องใจต้าซือมิ่งก็ตาม แต่ว่าเขาได้รับการบอกใบ้จากท่านอ๋องแห่งเมืองโยวตูล่วงหน้าฝ่ายหลังบอกกับเขาอย่างจริงจังว่า
