สมองของอินสวินอี้ขำวโพลนไปชั่วครู่หนึ่ง!สวรรค์เท่ำนั้นที่รู้…ตลอดชีวิตในกำรท ำศึกสงครำมของเขำเคยมีประสบกำรณ์สมองขำวโพลนมำสองครั้ง!ครั้งแรกคือเป็นพยำนในเหตุกำรณ์ที่ต้ำซือมิ่งมีชัยชนะเหนือหยวนคังฮ่องเต้ รวมถึงตอนที่มอบทหำรให้กับทำงรำชส ำนัก!และในครั้งนี้…ก็มีควำมเกี่ยวข้องกับต้ำซือมิ่งท่ำนนั้นเช่นกันอินสวินอี้ไม่รู้ว่ำจะอธิบำยค ำว่ำ “บัดซบ”! ในใจได้อย่ำงไร
ถึงขนำดที่อินหลิวเฟิงตะโกนเรียก “ท่ำนพ่อ” อยู่หลำยครั้งอินสวินอี้ก็ยังไม่ได้ยินท ำให้อินหลิวเฟิงต้องเดินมำข้ำงกำยท่ำนพ่อตนเอง กระซิบเสียงเบำข้ำงหูท่ำนพ่อเขำว่ำ “ท่ำนพ่อ! ท่ำนท ำอันใดกัน ท่ำนคงจะไม่ได้ชอบรูปโฉมอันงดงำมของคุณหนูใหญ่เยี่ยนหรอกนะ?!”เมื่อนึกถึงรสนิยมของท่ำนพ่อที่ไม่ด้อยไปกว่ำตนเองแล้ว อินหลิวเฟิงก็จ ำใจต้องตบลงบนไหล่ท่ำนพ่ออย่ำงแรงครั้งหนึ่ง “ท่ำนพ่อ!ท่ำนตื่นเถอะ! คุณหนูใหญ่เยี่ยนไม่ใช่บุคคลที่ท่ำนจะสำมำรถฝันถึงได้!”“รู้แล้ว…” อินสวินอี้ที่ตะลึงงันอยู่ตอบรับตำมสัญชำตญำณครำวนี้ท ำให้อินหลิวเฟิงตกใจสะดุ้งโหยง “ท่ำนพ่อ! ไม่ใช่มั้งท่ำนชอบ…”ผัวะ!อินสวินอี้ที่ได้สติคืนกลับมำในที่สุดก็โบกบุตรชำยที่ใช้กำรไม่ได้ไปฝ่ำมือหนึ่งอย่ำงรวดเร็ว ทั้งด่ำด้วยน ้ำเสียงเกรี้ยวกรำดเบำๆ ว่ำ“พูดจำเลื่อนเปื้อนอันใดกัน”อินหลิวเฟิงนวดศีรษะ พลำงเอ่ยว่ำ “ตัวท่ำนเอง…”
“พอแล้ว!” อินสวินอี้ตัดบทบุตรชำย ทั้งยังเอ่ยอย่ำงโยนควำมรับผิดชอบว่ำ “ยังไม่ยอมแนะน
