ำอีกว่ำปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนคือท่ำนใด หรือข้ำต้องดูให้ละเอียดรอบคอบเอง?”อินหลิวเฟิง “…”เขำไม่เชื่อ! ท่ำนพ่อจิ้งจอกของเขำจะมองไม่ออกว่ำใครเป็นใครแต่ว่ำเยี่ยนอวี๋กลับอุ้มเจ้ำตัวน้อยก้ำวขึ้นมำแสดงควำมเคำรพ“เยี่ยนอวี๋ คำรวะเจ้ำเมืองโยวตู”“อำเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำก็เอ่ยเลียนแบบทักทำยได้เหมือนมำกเช่นกัน พลังงำนจิตวิญญำณอันโดดเด่นของเจ้ำตัวน้อย ท ำให้อินสวินอี้ที่มองอยู่นั้น สมองดัง วิ้งๆ เหมือนจะระเบิด เขำรู้สึกจริงๆ!รู้สึกจริงๆ นะว่ำ เด็กน้อยคนนี้เหมือนกับต้ำซือมิ่งบำงท่ำนมำกแต่ไหนแต่ไรมำ อินสวินอี้ล้วนอำศัยเรื่องสำยตำดีจนมีชื่อเสียงเลื่องลื่อ เขำเชื่อในสำยตำของตนเองเป็นอย่ำงมำก เขำมั่นใจมำก!เด็กคนนี้นอกจำกนัยน์ตำที่ไม่ใช่สีม่วง ส่วนที่เหลือล้วนเหมือนกับใบหน้ำของต้ำซือมิ่งรำวกับโขกมำจำกพิมพ์เดียวกันแน่นอนว่ำยังมีควำมแตกต่ำง เด็กทำรกน่ะ ย่อมอ้วนจ ้ำม ่ำ ผิวขำวนุ่มนิ่ม ถ้ำหำกไม่ดูให้ละเอียด ควำมสนใจของคนปกติล้วนรวมอยู่ที่ภำพลักษณ์ภำยนอกที่อ้วนจ ้ำม ่ำของเด็กน้อย และละเลยองคำพยพที่เป็นจุดเด่นทั้งห้ำของเด็กไป
แต่ว่ำ แต่ว่ำอินสวินอี้ไม่ได้มองข้ำมจุดนี้! ที่ส ำคัญก็คือคนที่มีสำยตำดีเช่นเขำ เพิ่งจะพบกับต้ำซือมิ่งท่ำนนั้นในช่วงบ่ำยไป! เพิ่งจะพบกัน นี่ นี่ก็…นี่ท ำให้อินสวินอี้อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่ำ! ต้ำซือมิ่งท่ำนนั้นจงใจใช่หรือไม่ ดังนั้น…“ควำมจริงแล้ว กำรที่ต้ำซือมิ่งให้จัดกำรบัญชีรำยชื่อล่วง
