หน้ำก็เพื่อสองแม่ลูกคู่นี้?” ในห้วงควำมคิดของอินสวินอี้ปรำกฏควำมเชื่อมโยงนี้ออกมำตำมจิตใต้ส ำนึก หลังจำกนั้นสัญชำตญำณของเขำก็บอกว่ำ เกรงว่ำกำรคำดเดำนี้เป็นควำมจริง!และถ้ำหำกว่ำเป็นเช่นนี้จริงๆ เด็กคนนั้นจะต้องเป็นบุตรชำยของต้ำซือมิ่งอย่ำงแน่นอนมำรดำมันเถอะ…ทันใดนั้นอินสวินอี้ที่กุมหน้ำผำกก็เอ่ยอ ำพรำงว่ำ “อืมๆ เด็กคนนี้น่ำรักเกินไปแล้วนะ! ข้ำ ข้ำไม่เคยเจอเด็กที่น่ำรักขนำดนี้มำก่อนเลยทหำร ไปน ำไข่มุกแว่วเสียงจันทรำมำมอบให้กับเด็กน้อยผู้นี้! เป็นของขวัญในกำรพบหน้ำ”“ซี๊ด…” อินหลิวเฟิงสูดลมหำยใจลึก เอ่ยด้วยควำมอิจฉำเล็กน้อยว่ำ “ท่ำนพ่อ! ท่ำนล ำเอียงจริงๆ ไข่มุกแว่วเสียงจันทรำเม็ดนั้น ตอนเด็กข้ำขอท่ำน ท่ำนก็ไม่ยอมให้ ตอนนี้ท่ำนกลับให้…”
“อ๋ำ?” เสียงนุ่มนิ่มแสดงควำมสงสัยของเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เอ่ยออกมำได้เหมำะเจำะหยุดกำรประท้วงของอินหลิวเฟิงได้ส ำเร็จนี่ยิ่งท ำให้อินสวินอี้รู้สึกว่ำ เกรงว่ำเด็กคนนี้จะเป็นบุตรชำยของท่ำนผู้นั้นจริง! เขำสูดลมหำยใจลึก พลำงเอ่ยว่ำ “ปรำชญ์มหำส ำนักเยี่ยนและบุตรชำยตัวน้อยของท่ำน เมืองโยวตูยินดีต้อนรับกำรมำเยือนของพวกท่ำน เที่ยวเล่นได้ตำมสบำย เที่ยวเล่นได้ตำมใจชอบ มีสิ่งใดที่ต้องกำรก็บอกกับหลิวเฟิง อย่ำได้เกรงใจเด็ดขำด”“ท่ำนอ๋องเกรงใจเกินไปแล้ว” แม้เยี่ยนอวี๋จะรู้สึกว่ำเจ้ำเมืองโยวตูท่ำนนี้แปลกพิกลอยู่บ้ำง แต่นำงก็ไม่ได้กล่ำวอันใดให้มำกควำม“ครำวนี้ต้องรบกวนพวกท่ำ
