อินหลิวเฟิง “…”เขำกุมหัวใจน้อยๆ ไว้อีกครั้ง!กล่ำวตำมจริง สติปัญญำของคุณหนูใหญ่เยี่ยนคนนี้ ดีเยี่ยมเหมือนดั่งควำมงำมของนำงจริงๆ! ท ำให้เขำมิอำจรับมือได้ที่ส ำคัญคือ เขำสำมำรถแต่งเรื่อง พูดปดต่อหน้ำคนรอบข้ำงได้แต่กลับไม่เป็นผลเมื่ออยู่กับนำง! จึงท ำได้เพียงพูดควำมจริง“หึ” และเยี่ยนอวี๋ที่ได้รับ ‘กำรยืนยัน’ ก็หัวเรำะเสียงเย็นขึ้นมำทันทีท ำเอำอินหลิวเฟิงรู้สึกขนลุกซู่และกล่ำวอธิบำยว่ำ “ถึงแม้ข้ำจะคำดหวัง แต่ที่ข้ำตัดสินใจจะดูแลพวกเจ้ำสองแม่ลูกนั้นก็ต้องดูแลดีๆข้ำไม่ได้หมำยควำมอย่ำงอื่นเลย! จริงๆ นะ!”“ข้ำรู้” เยี่ยนอวี๋ไม่ได้สงสัยอินหลิวเฟิง “เจ้ำท ำตำมในสิ่งที่ข้ำบอกเป็นพอ”“เช่นนั้น…” อินหลิวเฟิงที่ก ำลังเรียบเรียงค ำพูดอยู่ก็ถำมขึ้น“เช่นนั้นหำกต้ำซือมิ่งก็ลงมือช่วยด้วยล่ะ?”“ย่อมได้” เยี่ยนอวี๋กล่ำวเฉยชำ “หำกเขำอยำกจะช่วยเมืองโยวตูของเจ้ำจริงก็เป็นเรื่องดีเช่นดี หำกพูดในทำงฝีมือเขำมีควำมสำมำรถที่จะช่วยเหลือได้จริงๆ”
“อ้อ…อ้อๆ” อินหลิวเฟิงพยักหน้ำต่อเนื่อง รู้สึกว่ำตัวเองเหมือนเป็นไส้ตรงกลำงที่ก ำลังถูกกดทับด้วยทั้งสองข้ำงอย่ำงไรไม่รู้ ซึ่งดูเหมือนต่ำงจำกที่เขำคิดไว้นักเดิมที เขำคิดไว้อย่ำงสวยงำมว่ำหำกน ำตัวคุณหนูใหญ่เยี่ยนมำต้ำซือมิ่งก็จะมำช่วยเหลือด้วย สุดท้ำย? ต้ำซือมิ่งยังไม่ทันตอบตกลงช่วยเลย กูไหน่ไนเยี่ยนก็…ก็จะเปิดศึกกับต้ำซือมิ่งแล้ว?…ยำมค ่ำ รอจนอินหลิวเฟิงพำเยี่ยนอวี๋และคนอื่น
