ๆ กลับไปยังจวนอ๋อนนั้นก็ดึกมำกแล้วแต่ไม่ว่ำจะดึกเพียงนี้ เจ้ำก้อนน้อยที่เล่นจนชอบใจไม่อยำกจะกลับ เขำยังฝืนตั้งศีรษะที่ง่วงนอนมำกแล้วอยู่ในอ้อมกอดของท่ำนแม่คนงำมแล้วพึมพ ำว่ำ “อ้ะเนะเนะ…” เสี่ยวเป่ำจะเล่นอีก…เยี่ยนอวี๋จึงกล่อมลูกน้อยด้วยน ้ำเสียงนุ่มนวล “พรุ่งนี้ค่อยให้ลุงอินพำเจ้ำออกมำเล่นอีกนะ วันนี้เรำกลับกันก่อน ดึกมำกแล้ว เสี่ยวเป่ำต้องกลับไปนอนก่อนนะ”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่เบิกตำกว้ำงแสดงออกว่ำเขำยังไม่ง่วงนอน!“ฮะ” เยี่ยนจื่อเสำที่อยู่ด้ำนนอกเงียบมำตลอดทำง เห็นเช่นนี้จึงหัวเรำะออกมำ “เสี่ยวเป่ำเป็นเด็กดีนะ ไปนอนก่อน พรุ่งนี้จะพำเจ้ำออกมำเล่นอีกแน่นอน”
“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำขยี้ตำยังไม่อยำกนอนเยี่ยนอวี๋กลับจุมพิตที่ศีรษะโล้นของเขำ “เสี่ยวเป่ำเป็นเด็กดีนะลูก นอนอิ่มๆ พรุ่งนี้ท่ำนแม่ค่อยพำเจ้ำออกมำเล่นอีก มิเช่นนั้นต่อไปจะให้นั่งรถอย่ำงเดียว ไม่ให้ลงไปอีก”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรีบกุมเสื้อของท่ำนแม่ของเขำไว้ รำวกับตกใจอย่ำงไรอย่ำงนั้นเยี่ยนอวี๋จึงลูบๆ แผ่นหลังที่แข็งทื่อเล็กน้อยของเขำ “เสี่ยวเป่ำไม่ชอบนั่งรถเพียงนั้นเชียวหรือ”“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำขยี้ตำตอบ ‘อ้ะเนะเนะ’ นั่งรถไม่สนุกมีเพียงหนูตัวน้อยเท่ำนั้น แต่ว่ำมีท่ำนแม่อยู่ด้วย เสี่ยวเป่ำไม่รังเกียจแน่นอนว่ำเยี่ยนอวี๋ไม่เข้ำใจในภำษำ ‘เด็กทำรก’ นำงท ำได้เพียงคำดเดำว่ำ ลูกน้อยของนำงน่ำจะเพรำะนั่งรถม้ำจนหวำดกลัว
