น่ำจะอึดอัดจนทนไม่ไหวแล้วท ำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกเจ็บปวดใจจนลูบศีรษะโล้นของลูกน้อย แล้วกล่ำวให้ค ำมั่นสัญญำว่ำ “เช่นนั้นเสี่ยวเป่ำต้องนอนอิ่มๆ ต่อไปเรำจะพยำยำมนั่งรถให้น้อยลงนะ”“เนะ…ฮ่ำ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ตอบกลับเบำๆ ไปสองเสียงก็จะหลับตำแล้ว ควำมจริงเขำง่วงนอนมำกแล้ว เพียงแต่เขำเพิ่งจะหลับตำเท่ำนั้นเอง…
“นำยน้อยกลับจวน!”“ต้อนรับนำยน้อยกลับจวน!”เสียงรำยงำนที่ดังก้องกังวำนจำกจวนอ๋อง ท ำให้เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ง่วงนอนมำกแล้วสะดุ้งตื่นขึ้นมำทันที เขำจึงเบิกตำกลมโตทั้งสองขึ้นอีกครั้งแล้วมองไปทำงต้นเสียง “อ้ะเนะเนะ?”เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นของลูกน้อยอย่ำงหมดหนทำง “เจ้ำนะเจ้ำ…”“ไม่เกี่ยวกับข้ำนะ!” อินหลิวเฟิงรีบอธิบำยขึ้นและลงจำกรถม้ำก่อน อยำกรู้ว่ำเกิดอะไรขึ้นที่จวนอ๋องกันแน่ เพรำะปกติแล้วแม้จะกลับมำในช่วงเช้ำก็ไม่มีกำรต้อนรับที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้ด้วยซ ้ำ!เมื่ออินหลิวเฟิงลงจำกรถม้ำ เขำก็พูดอะไรไม่ออกอีก…เพรำะอินสวินอี้อ๋องแห่งเมืองโยวตูก ำลังยืนรออยู่ที่หน้ำประตูจวนอ๋องก่อนแล้ว!“ท่ำนพ่อ…” อินหลิวเฟิงลูบๆ ที่ขมับในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ก็ได้อุ้มเยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่กระปรี้ประเปร่ำขึ้นอีกครั้งลงมำจำกรถม้ำ“อ้ะ!” เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่ำลงจำกรถม้ำ ก็เป็นอย่ำงที่คำดไว้ เขำมองไปยังผู้พิทักษ์จวนอ๋องที่ดูแข็งแกร่งจำกตื่นเต้น รวมถึงจวนอ๋องแห่งเมืองโยวตูที่สว่ำงไสว
และอินสวินอี้ที่ไม่แม้แต่จะมองบุตรชำยเลยด้ว
