เยี่ยนอวี๋เพิ่งจะเห็นว่าบนรายการสินค้าที่ให้นางมาเขียนว่าเชิญให้นางไปที่ห้องพักขนาดกลาง ก่อนหน้านั้นนางมิได้สนใจอะไร มาบัดนี้ก็เพียงแค่ถามส่งๆ ว่า “ต่างกันอย่างไรหรือ”อินหลิวเฟิงที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงได้กล่าวอธิบายขึ้นว่า“ห้องพักขนาดใหญ่มีเพียงห้องเดียวเท่านั้น ส่วนห้องพักขนาดกลางมีทั้งหมดสามห้อง ห้องพักขนาดใหญ่มีสิทธิพิเศษในการติดต่อค้าขาย ทว่าห้องพักขนาดกลางมีเพียงสิทธิ์มาก่อนเท่านั้น”สิทธิพิเศษที่ว่านี้คือแขกในห้องพักขนาดใหญ่ สามารถรับสินค้าสามชิ้นไปได้โดยตรง โดยมิต้องมีสินค้ามาแลกเปลี่ยนค้าขายกันส่วนสิทธิ์มาก่อนหมายถึงในขณะที่ทำการค้าขาย หากราคาสินค้าเท่ากัน แขกห้องพักขนาดกลางจะมีสิทธิ์ก่อนนั่นเอง”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองอินหลิวเฟิงด้วยความมึนงง เห็นได้ชัดว่ากำลังสื่อสารว่า ‘ข้าฟังไม่รู้เรื่อง’อินหลิวเฟิง “…”คำเหล่านี้ล้วนพูดให้กูไหน่ไนคนนี้ฟังอยู่แล้ว! บรรพบุรุษน้อยคนนี้มายุ่งอะไรด้วยเล่า เป็นเด็กเป็นเล็กจำเป็นต้องรู้มากเพียงนี้เชียวหรือทว่าใส่ร้ายก็ส่วนใส่ร้าย แต่อินหลิวเฟิงคนนี้ก็ได้หยิบซาลาเปาออกมาชิ้นหนึ่งเพื่ออธิบายอย่างจริงจัง “ก็คือว่า หากสินค้าที่นำมา
ค้าขายคือซาลาเปาชิ้นนี้ แล้วห้องพักขนาดใหญ่ชอบกิน เขาก็จะได้ไปทันที คนอื่นห้ามมีปัญหา แม้จะเป็นเจ้าของซาลาเปาชิ้นนี้ก็ตามเข้าใจหรือยัง”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอินหลิวเฟิงจึงกล่าวต่อ “และหากแขกห้องพักขนาดให
