ญ่ไม่ชอบกินซาลาเปา แต่เสี่ยวเป่ากับเอ้อร์เหมาชอบกิน และพวกเจ้าทั้งสองก็นำขนมเกาลัดออกมาเป็นสินค้าแลกเปลี่ยน เสี่ยวเป่าที่เป็นแขกห้องพักขนาดกลางจะได้รับสิทธิ์เอาซาลาเปาไปก่อน”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบนำขนมเกาลัดในมือออกมาจะค้าขายแลกเปลี่ยนซาลาเปานมกับอินหลิวเฟิงอินหลิวเฟิง “…”เขาจึงมองไปยังกูไหน่ไนเยี่ยน“ให้เขาเถอะ” เยี่ยนอวี๋ลูบๆ เจ้าเด็กน้อยผู้ฉลาดและกล่าวว่า “นี่เป็นของรางวัลให้กับเสี่ยวเป่า แต่ให้กินอันนี้อีกแค่อันเดียวเท่านั้นส่วนอย่างอื่นต้องห้ามกินอีกแล้วนะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าด้วยความดีใจ และกำลังมองซาลาเปาน้อยบนมือของอินหลิวเฟิงอย่างอดใจไม่ไหวอินหลิวเฟิงทำได้เพียงป้อนอาหารบรรพบุรุษตัวน้อยคนนี้อย่างอดทนอดกลั้น และได้ถูกพ่อบ้านเหอจากจวนอ๋องเห็นเข้าพอดี ทำ
เอาพ่อบ้านอายุมากคนนี้ตะลึงพรึงเพริดไปครู่หนึ่ง “นาย…นายน้อย?”พ่อบ้านเหอขยี้ตาถึงจะมั่นใจว่าคุณชายในชุดขาวผู้หล่อเหลาตรงหน้าคนนี้เป็นนายน้อยแห่งเมืองโยวตูของพวกเขาจริงๆ แล้วจึงกล่าวอย่างจนใจว่า “คาดไม่ถึงว่านายน้อยผู้ที่คอยอ้าแขนรอสวมชุดและอ้าปากรออาหารจะมีวันนี้ได้”“พ่อบ้านเหอ…” อินหลิวเฟิงกระอักกระอ่วน หากมิใช่ว่าพ่อบ้านเฒ่าคนนี้เป็นคนเก่าแก่ของจวนอ๋อง เขาจึงต้องให้ความเคารพล่ะก็เขาอยากจะเตะตาเฒ่าคนนี้สักทีเสียจริง!ทั้งเอ้อร์เหมาที่อยู่ข้างๆ ยังกล่าวสำทับอีกด้วยว่า “มิใช่เช่นนั้นหรอก! พ่อบ้านเหอ ท่านไม่รู้ว่านา
