ยน้อยยอมทำทุกอย่างเพื่อฮู…เอ่อ…เพื่อคุณหนูใหญ่เยี่ยนเลยนะขอรับ!”อินหลิวเฟิง “…”หากออกเดินทางคราวหน้าจะไม่พาเอ้อร์เหมาไปอีกเด็ดขาด!ใครพาไปคนนั้นเป็นสุนัข!ทว่าพ่อบ้านเหอที่เข้าไปยุ่งครั้งหนึ่งก็รู้จักหยุดลงเมื่อสมควร และเดินหน้าเข้ามาคารวะอย่างเป็นทางการ “ข้าน้อยขอคารวะนายน้อยและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนขอรับ”“อะแฮ่ม!” อินหลิวเฟิงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติอย่างเร็วไวและกล่าวว่า “อืม มิต้องมากพิธี ตาเฒ่าคนนั้นส่งเจ้ามาหรือ”
“เรียนนายน้อย ใช่แล้วขอรับ” พ่อบ้านเหอกล่าวอย่างละเอียดละออ “ท่านอ๋องสั่งให้ข้าน้อยมาจ่ายเงินให้กับนายน้อยและปราชญ์มหาสำนักเยี่ยนขอรับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในวันนี้ จวนอ๋องจะเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมดขอรับ”“จริงหรือ!” อินหลิวเฟิงตาเป็นประกาย!นี่ทำให้เยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ แต่พ่อบ้านเหอเขาก็ได้พยักหน้าตอบว่า ‘ใช่’ แล้วอินหลิวเฟิงจึงได้รีบตะโกนต่อเยี่ยนอวี๋ว่า “กูไหน่ไน ไปกันเร็ว!ข้าจะพาท่านและเสี่ยวเป่ารวมถึงพี่รองและเม่ยเอ๋อร์ไปกินดื่มของอร่อยและซื้อของดีกัน!”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงร้องอย่างสนใจอินหลิวเฟิงจึงรีบกล่าวแบ่งปันเสียงเบาว่า “ท่านอ๋องคือพ่อข้าเองปกติขี้งกมาก เพราะฉะนั้นวันนี้พวกเราต้องซื้อให้มากและมากที่สุด!ซื้อๆๆ!”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคิด เขาจะซื้อถังหูลู่หนึ่งไม้ กินไม่ได้เพียงแค่ได้ดูก็สวยงามเช่นกัน! ดังนั้น เขาจึงหันศีรษะไปมองถังหูลู่ที่อย
