เหล่าองครักษ์เฝ้าประตูต่างพากันเสียงหลง และสงสัยอย่างแรงกล้าว่าท่านอ๋องของพวกเขาเพี้ยนไปเพราะนายน้อยเสียแล้ว…แต่หารู้ไม่ว่าท่านอ๋องของพวกเขาดีใจจริงๆ!“ฮ่าๆๆ…” อินสวินอี้ที่หัวเราะไม่หยุดตลอดทางมีสีหน้าพอใจ ผู้ที่ไม่รู้เกรงว่าคงคิดว่าเขาได้เด็ดดอกไม้ที่พึงพอใจกลับมาอีกแล้ว…ทว่าบัดนี้ อินหลิวเฟิงที่กำลังเดินเที่ยวกับเยี่ยนอวี๋สองแม่ลูกจริงๆเขากำลังแนะนำเรื่องราวและสิ่งของที่น่าสนใจของเมืองโยวตูให้กับพวกเขา และไม่ลืมที่จะซื้อของเล่นให้กับเจ้าตัวน้อยด้วย“จิ๊ดจิ๊ด!” หนูตัวน้อยที่เล่นๆ กินๆ ไปด้วยตื่นเต้นมากเช่นกัน“จิ๊ดจิ๊ด…” โยวตูสนุกกว่าหวังตูอีก ของกินก็มากมายด้วย!
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับหนูตัวน้อยทิ้ง ไม่ให้มันแอบกินขนมไข่ของตัวเองแต่เยี่ยนอวี๋ไม่ให้เขากินเยอะจึงจับหนูตัวน้อยกลับมาแบ่งปันกับเขาเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงทำหน้าย่นขึ้นมาทันทีแล้วจ้องหนูตัวน้อยเขม็งหวังให้เขารู้ตัวเองหน่อย กินน้อยๆ หน่อย!“จิ๊ด!” หนูตัวน้อยกัดฟัน แกล้งไม่รู้ไม่เห็นและกินๆๆ ต่อไปเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่โกรธจนอยากจะกินให้ไว!แต่น่าเสียดายที่เยี่ยนอวี๋ไม่อนุญาต “เสี่ยวเป่า ห้ามกินคำใหญ่ๆนะ เดี๋ยวจะสกปรกเอานะจ๊ะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโกรธหนูตัวน้อยที่กินไวกว่าเยี่ยนอวี๋จึงถามกลับว่า “มันเป็นหนูตัวน้อยจอมสกปรก แต่เจ้าเป็นเด็กน้อยแสนน่ารัก เจ้าจะสู้กับมันหรือ”“…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงได้กินช้าลง ทั้งสง่าและน่ารักคนรอบๆ เห
