จวินอั้นหยวนที่ถูกถามจนมึน เขารวบรวมสติมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดแล้วกล่าวว่า “ยังขอรับ ท่านทราบดีว่ากฎระเบียบของคลังเก็บจวินเป่าจะทำรายการออกมาตอนที่งานค้าขายเริ่มขึ้นเสมอแน่นอน หาก…หากท่านต้องการทราบล่วงหน้าก่อน ข้าน้อยจะรีบไปถามให้เดี๋ยวนี้ขอรับ”“อืม” ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักที่พยักหน้าทันควัน ทำให้จวินอั้นหยวนมึนงงอีกครั้งและไม่ใช่จวินอั้นหยวนคนเดียวเท่านั้นที่มึนงง แต่อินสวินอี้องค์จักรพรรดิแห่งเมืองโยวตูที่นั่งอยู่ตรงข้ามจวินอั้นหยวนก็มึนงงด้วยเช่นกัน เพราะเรื่องที่พวกเขาได้พูดคุยกันเมื่อครู่นี้ไม่ใช่หัวข้อเรื่องงานค้าขายจวินเป่าเลยสักนิด!พวกเขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ตั้งแต่ที่ปรากฏตัวออกมา เหตุใดต้าซือมิ่งที่เงียบขริมมาโดยตลอด บทจะพูดยาวๆ ทีหนึ่งกลับพูดถึงเรื่องรายการค้าขายจวินเป่าได้กันเล่าหรือต้าซือมิ่งต้องการบอกเป็นนัยกับพวกเขาว่า หากจะให้เขาช่วยแก้ปัญหาน ้าท่วมก็ต้องถวายของดีในรายการค้าขายจวินเป่าให้กับเขาทั้งหมด?
ทว่าไม่รอให้คนชั้นสูงแห่งเมืองโยวตูได้คาดเดาชัดเจน ต้าซือมิ่งก็วนกลับมาที่หัวข้อเดิม “มีความลึกลับอยู่ใต้แม่น ้าเย่ว์หมิงจริง ให้คนของพวกเจ้าถอยออกมาเสียก่อน”“หา?” อินสวินอี้และจวินอั้นหยวนตามไม่ทันแต่ต้าซือมิ่งก็ไม่ได้มีท่าทีจะพูดซ ้าอีกรอบเช่นกัน หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็ได้หายตัวไปทันทีราวกับมีเรื่องเร่งด่วนอย่างไรอย่างนั้นเหลือเพียงอินสวินอี้และจวินอั้นหยวนที่มองหน
