ื่องไม่เกิดขึ้นอีกหรือไม่ก็เกิดขึ้นล่าช้าออกไปอย่างเช่นเวลานี้ในชาติที่แล้ว แม่นางเยี่ยนจื่ออวี๋ที่แต่งเข้าตระกูลกู้ นางถูกทำแท้งและถูกดูดพลังความสามารถไปแล้ว! ส่วนบิดาเจ้าน ้าตาก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว… ดังนั้น เวลานี้ในชาติที่แล้ว มีสตรีตระกูลกู้คนหนึ่งแต่งเข้าราชสำนัก แต่เนื่องจากเยี่ยนซูซูมีตำแหน่งค่อนข้างต ่า นางจึงมิอาจรู้ว่าสตรีตระกูลกู้ที่แต่งเข้าราชสำนักเป็นผู้ใด
ทว่าเยี่ยนอวี๋ยังคงถามขึ้นว่า “หมายความว่าเวลานี้ในชาติที่แล้วหญิงตระกูลกู้เป็นนางสนมในวังหลังแล้วหรือ”“ใช่แล้ว เป็นกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง และเป็นเพราะกู้จ่างสื่อได้ความช่วยเหลือจากกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง เยี่ยนจื่ออวี๋จึงได้รับอภัยโทษ! แต่เดิมนางต้องถูกแขวนทั้งเป็นบนกำแพงเมืองเหมือนพี่ชายสองคนของนาง ปล่อยให้ร่างถูกตากแดดตากฝน และเหล่าปราชาก่นด่าทุบตี… จนหิวตายไป แม้ตายไปแล้วก็ไม่มีคนเก็บศพ! ต้องถูกนกกาจิกกินเป็นอาหาร และต้องถูกแขวนไว้บนกำแพงเมืองอยู่เช่นนั้นไม่ได้ผุดได้เกิดตลอดไป นั่นควรจะเป็นจุดจบที่มนุษย์วานรหวาไหวสมควรได้รับ!” เยี่ยนซูซูยิ่งพูดยิ่งเคียดแค้นหากไม่ใช่เพราะกางม่านเก็บเสียงที่เยี่ยนอวี๋สร้างไว้รอบด้านแขกที่อยู่บนชั้นสองของโรงน ้าชาคงได้ยินหมดแล้ว…ทว่าแม้เยี่ยนอวี๋จะกางม่านเก็บเสียงล่องหนไว้ แต่ท่าทีของเยี่ยนซูซูที่เดือดดาลยังคงดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย อีกทั้งหน้าตาของเยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยของนางโดดเด่นเกินไป จ
