ึงย่อมทำให้ผู้คนมิอาจเมินเฉยได้แต่เยี่ยนอวี๋ก็ไม่สนใจสายตาที่สอดส่องมาเหล่านี้ นางสนใจสิ่งที่เยี่ยนซูซูพูดมากกว่า นางไม่คิดเลยว่าเรื่องที่บิดาเจ้าน ้าตาของนางถูกตัดศีรษะยังไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายที่สุด หากแต่เป็นเรื่องของพี่ชายทั้งสองของนาง“ใครคือคนออกคำสั่ง และใครคือคนเสนอ” เยี่ยนอวี๋ถาม
“ย่อมเป็นบัญชาขององค์จักรพรรดิ!” เยี่ยนซูซูพูดด้วยสีหน้าสะใจ “นั่นช่างเป็นเหตุการณ์ที่สะใจนัก ข้าไปดูแล้ว อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ศิษย์พี่จื่อเยี่ยและศิษย์พี่จื่อเสาในสภาพมนุษย์วานรหวาไหวนั้น หน้าตาก็ยังสง่างาม น่าเสียดาย… ใบหน้าของพวกเขาถูกทุบจนพังยับเยิน! ข้าหวังเหลือเกินว่าใบหน้าของเยี่ยนจื่ออวี๋จะถูกทุบจนยับเยินเช่นกัน คงสะใจไม่น้อย! เศษสวะเช่นเยี่ยนจื่ออวี๋นั่น เหตุใดนางจึงได้ดีกว่าข้า! แม้ความสามารถของข้าจะสู้นังงั่งเยี่ยนซาซานั่นไม่ได้! แต่ข้าก็เก่งกว่าเยี่ยนจื่ออวี๋ร้อยเท่า!”…เยี่ยนอวี๋ได้ยินคำพูดเช่นนี้แล้วรู้สึกเจ็บปวดใจนัก ราวกับมีเข็มนับพันเล่ม มดนับหมื่นตัวกำลังทิ่มแทงและกัดกินหัวใจของนาง ถึงแม้นางจะดูเรื่องราวของชาติที่แล้วจากมุมมองของเยี่ยนจื่ออวี๋ก็ตาม แต่เยี่ยนจื่ออวี๋ที่ถูกกักขังในช่วงหลัง นางก็ไม่สามารถเห็นสิ่งเหล่านี้เลยและนางก็ไม่รู้เลยว่าเรื่องเหล่านี้จะเกิดกับพี่ชายทั้งสองของนาง หรือนางอาจจะรู้ในภายหลังจู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็อยากหาสถานที่ที่นางสามารถใช้พลังหลุดพ้นจากการเวียนว่า
