ทว่าเม่ยเอ๋อร์ขวางเยี่ยนจื่อเสาไว้ “วางใจเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่รู้จักตนเองดี”“แต่ว่า…” เยี่ยนจื่อเสาอยากบอกว่า เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไรราวกับคนล่องหน แต่เยี่ยนซูซูนั่นกลับสังเกตมองเขา มิหนำซ ้าบิดาของเยี่ยนซูซูยังเป็นเยี่ยนฉี่ซานด้วยทว่าเม่ยเอ๋อร์ยังคงพูดขัดเขาด้วยความมั่นใจว่า “อย่าระแวงเลยเจ้าค่ะ ท่านดูคุณชายน้อยสิ”เยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ แต่เขาก็มองไปทางเด็กน้อยที่ถูกเยี่ยนอวี๋อุ้มไปส่วนเจ้าตัวน้อยก็มองไปยังผู้คนรอบตัวอย่างตื่นตาตื่นใจบางครั้งยังเผยรอยยิ้มที่มีเพียงเหงือกของเขาอย่างมีความสุข และยังโบกมือจ ้าม ่าของเขาให้ทุกคนด้วย…ส่วนเยี่ยนอวี๋ก็จูบเด็กน้อยเบาๆ อย่างเอาอกเอาใจพลางพูดกับเขาว่า “เสี่ยวเป่ารู้สึกแปลกใหม่หรือ”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้า ก่อนจะมองไปยังแผงลอยขายถังหูลู่[1] ที่วางขายอยู่ข้างหน้าประตูเมืองไม่ไกล เมื่อเห็นมีเด็กน้อยกำลังกินถังหูลู่ เขาก็ดูดปากตนเอง
“ของกินนั่นเจ้ายังกินไม่ได้” เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อย ก่อนจะนำหมวกใบน้อยที่เด็กน้อยถอดออกใส่กลับไปให้ดังเดิม“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตามองแม่คนงามของเขา “อ้ะเนะเนะ…”ทำไมเสี่ยวเป่ากินไม่ได้? สีแดงๆนั่นดูสวยมากเลย เสี่ยวเป่าจะกินเยี่ยนอวี๋ถูกมองจนรู้สึกใจอ่อน นางรู้สึกราวกับมีทะเลแห่งดวงดาวส่องประกายสว่างไสวอยู่ในดวงตาของเด็กน้อย ทำเอาหัวใจละลาย! แต่นางยังคงพูดอย่างแข็งนอกอ่อนในว่า “เลียจนสกป
