รกมอมแมม ไม่น่ารักหรอก”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาใหญ่กว่าเดิม ก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยที่กำลังกินถังหูลู่คนนั้น เขาก็พบว่าเด็กน้อยคนนั้นกินจนปากแดงไปหมด ใบหน้าก็เหนียวเหนอะ…เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบหดศีรษะกลับมาและมุดเข้าไปในซอกคอของท่านแม่ทันที เขาถูศีรษะไปมาราวกับเขินอายด้วยเยี่ยนอวี๋หัวเราะ “จะกินอีกหรือไม่จ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่ายศีรษะทันที…นัยน์ตาเยี่ยนอวี๋เต็มไปด้วยความขบขัน “หรือให้แม่ไปซื้อให้เสี่ยวเป่าเลียสักไม้ดีหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะเนะเนะ!” สิ่งมีชีวิตตัวน้อยรีบเงยหน้าขึ้นมองไปที่ท่านแม่ของเขาและส่ายศีรษะอย่างจริงจังทันที “อ้ะเนะเนะ!”
“ฮ่าๆ” เยี่ยนอวี๋ก็หัวเราะออกมาทันทีเจ้าตัวน้อยเห็นดังนั้นก็รู้ว่าแม่คนงามของเขากำลังหยอกเล่นเขาเขาก็ทำหน้ามุ่ยทันที จากนั้นก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านแม่ของเขาอย่างโมโหเพราะความเขินอาย และไม่ขยับตัวอีกเยี่ยนอวี๋จึงเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสดใสกว่าเดิม “เสี่ยวเป่า กินเถอะ?”“…” เสี่ยวเป่านิ่ง“เสี่ยวเป่า?”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ขุ่นเคืองก็ยกมือจ ้าม ่าของตนขึ้นมาปิดปากท่านแม่ของเขา ใบหน้าน้อยๆ ก็แดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ช่างน่ารักจริงๆทว่ามือของเขาไม่สามารถปิดรอยยิ้มของเยี่ยนอวี๋ไว้ได้ และรอยยิ้มของนางก็พิชิตใจของคนทุกเพศทุกวัยที่อยู่บริเวณนั้นหมดแล้ว!หน้าประตูเมืองที่แต่เดิมพลุกพล่าน บัดนี้พลันเงียบสงัด ผู้คนมากมายมองเยี่ยนอวี๋ราวกับถูกดึงดูดให้หลง
