ใหล มิหนำซ ้า บางคนยังสะดุดล้มและศีรษะชนกับคนข้างหน้าเพราะเหลียวมองนาง!“พอแล้ว!” เยี่ยนซูซูทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว นางทำท่าจะดึงเยี่ยนอวี๋เข้าไปในโรงน ้าชาที่อยู่ไม่ไกลแห่งหนึ่ง
เยี่ยนอวี๋หลบมือของเยี่ยนซูซูด้วยสัญชาติญาณ “อย่าจับข้า”“เจ้า…” เยี่ยนซูซูหัวฟัดหัวเหวี่ยง เพราะว่านางเห็นแววตาแสดงความรังเกียจของเยี่ยนอวี๋!และเยี่ยนอวี๋ที่รังเกียจนางจริงๆ ก็เดินเข้าไปในโรงน ้าชาก่อนแล้วก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองที่มีคนน้อยกว่า ก่อนจะนั่งลงสั่งอาหารมาป้อนเด็กน้อยแล้วนางคิดว่าเด็กน้อยต้องหิวแล้วแน่ๆ จึงอยากกินถังหูลู่แดงๆ นั่นเยี่ยนซูซูตามขึ้นมาด้วยความฉุนเฉียว เมื่อนางเห็นท่าทีไม่สนใจผู้ใดของเยี่ยนอวี๋ นางก็อยากจะโพล่งคำด่าออกมาทันที “เจ้า…”เยี่ยนอวี๋กลับเหลือบตามองเยี่ยนซูซู และแววตาที่เหมือนมองผู้ที่ต ่าต้อยกว่านั้นทำให้เยี่ยนซูซูตั้งสติขึ้นได้ นางหุบปากลงทันทีผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยนซูซูที่สูดหายใจเข้าลึกๆ ไปสองสามครั้งแล้วนางก็พูดเรื่องที่ทำให้เยี่ยนอวี๋สนใจขึ้นมาว่า “เจ้าไม่ใช่เยี่ยนจื่ออวี๋เสียหน่อย! เจ้ามิต้องโต้กลับ ข้ามั่นใจว่าเจ้าไม่ใช่เยี่ยนจื่ออวี๋แน่นอน!มิเช่นนั้นเจ้าไม่มีทางปฏิเสธการแต่งงานกับกู้จ่างสื่อได้!”เยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะป้อนเด็กน้อยต่อไปและถามขึ้นว่า “ไม่แต่งกับกู้หยวนเหิงก็ไม่ใช่เยี่ยนจื่ออวี๋แล้วหรือ ความคิดของเจ้าประหลาดดี เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจเพียงนี้”
“เพร
