าต้าซือมิ่งต้องการให้เขาทำอะไรในวันนั้น ต้าซือมิ่งขอให้เขาดูแลคุณหนูใหญ่เยี่ยนสองแม่ลูกให้ดีแต่ว่าถึงแม้ต้าซือมิ่งจะไม่พูด เขาก็จะดูแลดีอยู่แล้ว! ดังนั้นต้าซือมิ่งมีความหมายอย่างอื่นหรือไม่อินหลิวเฟิงคิดไม่ออกเลยจริงๆ ทว่าเขาค่อนข้างกังวลว่าคำว่า ‘ดูแลให้ดี’ ของต้าซือมิ่งมีความตรงกันข้าม เช่นนั้นเขาควรทำอย่างไรอินหลิวเฟิงที่เป็นกังวลอย่างไม่รู้ตัวก็ได้ยินเยี่ยนอวี๋ถามจี้จุดว่า “เป็นเพราะต้าซือมิ่งราชสำนักคนนั้นหรือ”“!” อินหลิวเฟิงสะดุ้งตกใจ เขาเกือบจะหลุดปากถามออกไปว่า ‘กูไหน่ไน เหตุใดเจ้ารู้ไปเสียทุกเรื่อง’ทว่าแม้เขาไม่ได้ถาม เยี่ยนอวี๋ก็รู้คำตอบแล้ว นางถามต่อว่า “เขาข่มขู่เจ้าหรือ”“ปะ… เปล่า…” อินหลิวเฟิงรีบส่ายศีรษะ เพราะอันที่จริงคืนนั้นต้าซือมิ่งก็พูดจาเป็นมิตรดีเยี่ยนอวี๋กลับไม่เชื่อ “พูดมาตามตรง”
อินหลิวเฟิงจึงทำได้เพียงพูดความจริง “เปล่าจริงๆ แต่เขาบอกให้ข้าดูแลเจ้าและเสี่ยวเป่าให้ดี ก็เลยรู้สึกแปลกๆ”“ฮึ” เยี่ยนอวี๋พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “นี่ไม่ใช่ข่มขู่อีกหรือ”“นี่มัน…” อินหลิวเฟิงก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว “น ้าเสียงต้าซือมิ่งก็ดีออก”เยี่ยนอวี๋ไม่เชื่อว่าคนที่ชิงกระบี่ไท่ชางไปคนนั้นเป็นคนดี ฮึๆ…อินหลิวเฟิงขนหัวลุก โชคดีที่เอ้อร์เหมาที่เห็นประตูเมืองโยวตูแล้วก็รายงานด้วยความดีใจจากนอกรถม้า“นายท่านน้อย แม่นางเยี่ยนคุณชายรอง ใกล้ถึงโยวตูแล้ว!”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นก็เข
