ต้าซือมิ่งราชสำนักที่รู้ว่ามารดาของเจ้าก้อนมอมแมมจะมาจับตนเองก็เอ่ยเสียงเย้าแหย่ไปทางร่างงดงามที่หายตัวขึ้นมา “หากเจ้าจับข้าได้ ข้าย่อมคืนกระบี่ไท่ชางแก่เจ้า”เสียงกระจ่างใสดุจสายพิณที่ดังมาแต่ไกลนี้ อันที่จริงแล้วไพเราะมาก อย่างน้อยเยี่ยนเสี่ยวเสี่ยวเป่าที่ได้ยินก็รู้สึกไพเราะจับใจจนเขาส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ”พ่อรูปงาม! เสียงของพ่อรูปงาม! เพราะจังเลย!“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ!…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงเร่งไม่หยุด ‘ท่านแม่รีบจับ! รีบจับเร็วเข้า!’น่าเสียดายที่เยี่ยนอวี๋ไม่คิดว่าเสียงนี้ไพเราะเลย! นางรู้สึกเพียงว่าช่างระคายหูนัก ทว่าความว่องไวของนางที่หายวับไปมาในหมู่เมฆก็เป็นไปตามที่เจ้าตัวน้อยต้องการ“คล่องแคล่วไม่ธรรมดา” ต้าซือมิ่งที่หายตัวไปไกลจนมั่นใจว่าไม่ถูกจับแล้วยังคงเอ่ยเย้าแหย่แม่นางเยี่ยนเยี่ยนอวี๋ “…”นางสัญญาว่าหากนางจับเจ้าคนบัดซบนั่นได้เมื่อไร นางจะต้องทำให้เขา…
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับขัดความคิดของท่านแม่ของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ เขาตะเกียกตะกายออกจากอ้อมอกของท่านแม่“อ้ะเนะเนะ!” ท่านพ่อรูปงามรับเสี่ยวเป่าไว้สิ!เยี่ยนอวี๋ตกใจกับความซุกซนของเด็กน้อย นางรีบอุ้มเด็กน้อยที่เกือบจะหลุดมือไปไว้แน่น นางจึงต้องหยุดอยู่กลางอากาศ ไม่ได้ไล่ตามต่อไปต้าซือมิ่งราชสำนักก็หยุดลงในที่ๆ ไกลออกไป ด้วยสายตาของเขา แม้จะมองเห็นหน้าตาของสองแม่ลูกไม่ชัด แต่ก็สามารถเห็นควา
