มเคลื่อนไหวและโครงร่างของแม่ลูกคู่นี้ทว่าเยี่ยนอวี๋และเยี่ยนเสี่ยวเป่ามองไม่เห็นต้าซือมิ่งราชสำนักที่แอบอยู่ในหมู่เมฆ พวกเขารับรู้ผ่านกลิ่นอายสัมผัสเท่านั้น“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่งเสียงขึ้นอีกครั้ง เขาหวังให้ท่าพ่อของเขาออกมาอุ้มเขาเยี่ยนอวี๋กลับลูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อย นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามอย่างเยือกเย็นว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”“?” ต้าซือมิ่งที่ถูกถามไม่ได้ตอบ เขาเองก็คิดไม่ออกว่าเหตุใดเขาต้องเย้าแหย่มารดาของเจ้าก้อนมอมแมมด้วย… อ้อ เป็นเพราะนางพูดเองว่าจะจับเขา เขาจึงกำลังให้โอกาสนางอยู่“ไม่พูดรึ” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว “เจ้ายังอยู่หรือไม่” หรือว่าหนีไปไกลแล้ว?
“อ้ะ!” อ้ะเนะเนะ… เยี่ยนเสี่ยวเป่าต้องการบอกท่านแม่ของเขาว่าพ่อรูปงามยังอยู่! อยู่ไกลมาก รีบไล่ตามสิ!ทว่าเยี่ยนอวี๋ฟังไม่รู้เรื่อง เมื่อไม่มีเสียงตอบรับเป็นเวลานานและไม่สามารถสัมผัสกลิ่นอายของคนคนนั้นได้อีก นางจึงอุ้มเด็กน้อยไว้แน่น ก่อนจะหายตัวกลับลงไปที่สำนักชางอู๋ถึงแม้นางตั้งใจไปจับคน แต่ก็ไม่ได้คาดหวังไว้มากนัก นางรู้ว่าฌานตนะตอนนี้ของฝ่ายตรงข้ามอยู่เหนือตน ดังนั้นจับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ส่วนกระบี่ไท่ชางนั้น นางก็ไม่ ‘ติดใจ’ มากนัก สิ่งของของนางย่อมเป็นของของนางอยู่วันยันค ่า ใครก็เอาไปไม่ได้…และการจากไปอย่างไม่ลังเลเช่นนี้ของเยี่ยนอวี๋กลับทำให้ต้าซือมิ่งที่เพิ่งคิดเรื่องราวทั้งหมดขึ้นได้รู้สึกหมดสนุก “ยอม
