แพ้แล้วหรือไม่ไล่ตามอีกเสียหน่อยหรือ”เขากลับไม่ลองคิดเลยว่านิสัยของเยี่ยนอวี๋เป็นอย่างไร นางไม่ปล่อยให้คนอื่นกลั่นแกล้งเช่นนี้หรอก เมื่อนางพบว่าไม่สามารถไล่ตามได้แล้ว นางย่อมไม่ดึงดันให้เสียแรงเปล่าทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับไม่ยินดีในความเด็ดเดี่ยวของเยี่ยนอวี๋หลังจากที่ท่านแม่ของเขาถึงพื้นแล้ว เขาก็งุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดิ้นขึ้นมา “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ”
ครั้งนี้เยี่ยนอวี๋เข้าใจเด็กน้อย นางจึงจูบเด็กน้อยพลางปลอบว่า“เสี่ยวเป่าอย่าใจร้อน ไม่ใช่แม่ไม่จับ แต่แม่จับไม่ได้ รอให้แม่เก่งกว่านี้แล้วค่อยพาเจ้าไปจับ ดีหรือไม่จ๊ะ”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยุดดิ้น จากนั้นก็มองไปที่ท่านแม่ของเขาพร้องส่งเสียงร้องเสียใจ “อ้ะเนะเนะ? อ้ะเนะเนะ…” แล้วเหตุใดท่านพ่อต้องหนี เขาขี้ขลาดหรือ เขากลัวหรือเมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าพลันทำหน้ามุ่ยด้วยความโมโห“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ!” เป็นเพราะท่านลุงอินทั้งนั้น! เขาทำให้พ่อรูปงามตกใจกลัว พ่อรูปงามไม่กล้าออกมาเจอผู้คนแล้ว!เมื่อเยี่ยนอวี๋เห็นว่าเด็กน้อยโมโหเช่นนี้ นางก็ทึกทักไปเองว่าเด็กน้อยอยากจะกระทืบต้าซือมิ่งคนนั้นมากอย่างไม่ต้องสงสัย นางจึงปลอบเขา “รอแม่จับเขาได้ แม่จะปล่อยให้เสี่ยวเป่าเตะตีตามอำเภอใจเลย”“อ้ะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่เข้าใจเยี่ยนอวี๋กลับคิดว่าเด็กน้อยกำลังถามว่าเมื่อไร นางจึงตอบว่า“ใกล้แล้วล่ะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็พูดอย่างดีใจ
