“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”เช่นนั้นรีบไปจับสิ เสี่ยวเป่าไม่ตี เสี่ยวเป่าจะให้พ่อรูปงามอุ้ม
แม่ลูกคู่นี้ที่เห็นพ้องต้องกันกลับไม่รู้ว่า ‘ตัวเอก’ ที่ถูกกล่าวถึงกำลังเผยรอยยิ้มจางๆ กลางอวกาศ “เมื่อข้าใช้กระบี่ไท่ชางเสร็จแล้วข้าจะยอมให้ ‘จับ’ ได้สักครั้ง”เมื่อคิดถึงตรงนี้ ต้าซือมิ่งก็กางม่านพลังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะนำกระบี่ไท่ชางออกมา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอดใจรอไม่ไหว เขาอยากรู้ว่าหลังจากแม่ลูกคู่นี้จับเขาได้แล้วจะทำอะไรหารู้ไม่ว่า สิ่งที่แม่ลูกทำได้มีมากถมไป และเขาในเวลานี้… ก็กลายเป็นเรื่องภายหลังแล้ว เยี่ยนอวี๋ในตอนนี้ลืมเรื่องต้าซือมิ่งราชสำนักไปแล้ว นางที่ถูกสู่เจิ้งแห่งสำนักหมอหลวงฝากตัวเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการในขณะนี้กำลังยุ่งมาก“ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะของศิษย์” แม้สู่เจิ้งสำนักหมอหลวงจะมีอายุมากเพียงนี้แล้ว ทว่าก็ไม่ลืมพิธีกราบอาจารย์ฝากตัวเป็นศิษย์อย่างเปิดเผย ไม่คลุมเครือแม้แต่น้อยส่วนเยี่ยนอวี๋ที่ถูกคารวะ นางก็ทำตัวปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทว่าคนสำนักชางอู๋ในตำหนักที่ได้เป็นพยาน อินหลิวเฟิงและกู้หยวนหมิงที่ทราบข่าว พวกเขาต่างก็ตะลึงงันกันไปหมด…“นี่… นี่มันเป็นเรื่องจริงหรือ!” อินหลิวเฟิงขยี้ตาดูอีกครั้ง กลับยังคงไม่สามารถเชื่อสิ่งที่ตนเองเห็น กระทั่งเขาสงสัยว่าใต้เท้าสู่เจิ้งที่เขาเห็นท่านนี้เป็นตัวปลอมหรือไม่!
แต่มาดชนชั้นสูงของสู่เจิ้งแห่งสำนักหมอหลวงท่านนี้ ความนอบน้อมถ่อม
