หยางเทียนชื่อตั้งสติได้คนแรก แต่เขายังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อจึงถามอย่างเฉียบคมว่า “เป็นไปได้อย่างไร นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน! ท่านเหวยสู่เจิ้ง ท่านแน่ใจหรือว่าท่านมิได้เข้าใจผิด ท่านต้องรู้ว่านักปรุงยาในตำนานอายุสิบแปดที่ท่านกล่าวถึง นางไม่มีทางมีชีวิตอยู่จริง! หากมีก็เป็นเรื่องโกหก! เพราะไม่มีทางเป็นไปได้! ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน! ถึงแม้จะมีก็ไม่มีทางปรากฏในสำนักชางอู๋ ฉะนั้นนี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ! ท่านเหวยสู่เจิ้งโปรดถอนคืนพระราชโองการด้วย”หยางเทียนชื่อที่พรั่งพรูความสงสัยออกมาชุดใหญ่ เขายิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองมีเหตุผล แม้แต่เฉินคั่วที่อยู่ข้างกายเขาก็คิดเช่นนั้นน่าเสียดายที่สู่เจิ้งแห่งสำนักหมอหลวงยิ้มหยัน ก่อนจะพูดขึ้นว่า“เช่นนั้นคงต้องทำให้ท่านประมุขสูงสุดหยางผิดหวังแล้ว อาจารย์น้อยเยี่ยนเป็นนักปรุงยาในตำนานจริงๆ เรื่องนี้ข้ารับรองได้ ส่วนเรื่องถอนคืนพระราชโองการ ข้าจะนำคำพูดของท่านประมุขสูงสุดหยางทูลแก่องค์จักรพรรดิ และให้องค์จักรพรรดิเป็นผู้ตัดสินพระทัย แต่บัดนี้ แม่ทัพเฉินโปรดถอนกำลังด้วย”“…” แววตาเฉินคั่วเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์พลิกผันเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร ทว่าสติที่ค่อยๆ กลับคืนมาของเขาก็ทำให้เขารู้ว่าบัดนี้ไม่สามารถใช้กำลังกับสำนักชางอู๋ได้แล้ว
ทว่าหยางเทียนชื่อยังคงไม่ยอมรับความจริง เขากรีดร้อง “ไม่!ห้ามถอนทัพ! กองกำลังชั้นยอดสามหมื่นนา
