ข้าขอฝากตัวเป็นศิษย์กับแม่นางเยี่ยน แต่อายุข้ามากเกินไปเกรงว่าเรียกแม่นางเยี่ยนเป็นอาจารย์เยี่ยนจะดูแก่เกินไป ข้าจึงเรียก‘อาจารย์น้อยเยี่ยน’ ”“อ้อ อ้อๆ…” หยางชีซานขานตอบว่า ‘อ้อ’ ไม่หยุด เยี่ยนชิงประมุขหอสัตว์บรรพกาลและคนอื่นๆ ก็ร้อง ‘อ้อ’ ตามด้วยเช่นกันทว่าฟ้าย่อมรู้ดีว่าอันที่จริงพวกเขางงงวยมาก!เรื่องบ้าอะไรกัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดคุณหนูใหญ่กลายเป็นปราชญ์มหาสำนักหมอหลวงและกลายเป็นอาจารย์ของใต้เท้าสู่เจิ้งภายในชั่วพริบตาเช่นนี้เล่า
ได้โปรดฟ้าประทานปัญญาให้ทุกคนเข้าใจโดยเร็วเถิด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!…ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับความสับสนมึนงงของคนสำนักชางอู๋แล้วสภาพของหยางเทียนชื่อและเฉินคั่วย ่าแย่ยิ่งกว่า หยางเทียนชื่อยังถามขึ้นอย่างไร้สมองว่า “เข้า… เข้าใจผิดแล้วมั้ง”“นั่น… นั่นน่ะสิ…” เฉินคั่วถามด้วยความงุนงงว่า “ใต้… ใต้เท้าสู่เจิ้ง ท่าน… ท่านเข้าใจ… เข้าใจผิดหรือไม่”นักปรุงยาในตำนานอายุสิบแปด? ปราชญ์มหาสำนักหมอหลวง?อาจารย์ของหมอหลวง?นี่มัน…เหล่ากองทัพราชสำนักที่คิดตามไม่ทันต่างก็เผยสีหน้าเหลือเชื่อและคิดว่าสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อครู่นี้ตนหูฝาดไปเองทั้งนั้น เพราะว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้!แต่แล้ว สู่เจิ้งสำนักหมอหลวงก็ตวาดเสียงอย่างหนักแน่นว่า“พวกเจ้าได้ยินไม่ผิด! นี่คือพระราชประสงค์ขององค์จักรพรรดิ พวกเจ้าไสหัวไปได้แล้ว! เพราะไม่ว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอันใด ด้วยฐานะของท่าน
