หยางเทียนชื่อมองคนสำนักชางอู๋ด้วยสายตาคมกริบ! เขาไม่เชื่อว่าพวกเขาจะอาจหาญกบฏ! แน่นอนว่าหากพวกเขากล้าตอบว่า‘ใช่’ เช่นนั้นก็ย่อมจัดการได้ง่ายกว่าเดิมแต่แล้วเยี่ยนชิงกลับถามกลับอย่างน่าเกรงขามว่า “เช่นนั้นข้าขอถามท่านแม่ทัพใหญ่ ราชสำนักเป็นผู้ส่งกองทัพคุนอู๋มาใช่หรือไม่! ราชสำนักปล่อยให้สำนักคุนอู๋ไม่แยกถูกผิด โจมตีเมืองชางอู๋ของข้าอย่างบุ่มบ่ามวู่วาม? ขอถามท่านแม่ทัพใหญ่อีกประการราชสำนักเป็นผู้อนุญาตให้สำนักคุนอู๋อัญเชิญวิญญาณอสูรมาเข่นฆ่าสามัญชนบริสุทธิ์เมืองชางอู๋ของข้าใช่หรือไม่ ประการที่สาม ข้าขอถามท่านแม่ทัพใหญ่ ราชสำนักเป็นผู้อนุญาตให้สำนักคุนอู๋ทำลายสำนักข้าและเคล็ดวิชาลับใช่หรือไม่!”คำถามทั้งสามข้อที่ดังชัดถ้อยชัดคำก็ทำให้เฉินคั่วพลันเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะราชสำนักไม่ได้มีคำบัญชาใดๆ ต่อสำนักคุนอู๋เลย!ทว่าหยางเทียนชื่อก็ตอบแทนเฉินคั่วอย่างจองหองว่า “ถ้าใช่แล้วทำไม พวกเจ้าจะกบฏหรือ รู้ไว้ว่าหากองค์จักรพรรดิประสงค์ให้ขุนนางตาย พวกเจ้าก็ต้องตาย”“ใช่แล้ว นี่คือพระราชประสงค์!” เฉินคั่วก็เห็นด้วยกับคำพูดของหยางเทียนชื่อ “ข้าจะกล่าวอีกครั้ง วิถีทางที่ถูกต้องคือ จงยอมแพ้เสียเถิด”
“วิถีทางที่ถูกต้องมารดามันเถอะ!” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลเดือดดาล อสูรหมาป่าที่เขาขี่อยู่ก็จ้องเขม็งไปที่เฉินคั่วและคนอื่นๆอย่างโมโห“บรู๊ววว…”“เจ้า…” เฉินคั่วกำลังจะตวาดประณามด้วยความขุ่นเคืองเยี่ยนชิงกลับพูดชัดถ
