้อยชัดคำว่า “ในเมื่อท่านแม่ทัพบอกว่าใช่เช่นนั้นก็คือการบีบบังคับสำนักข้า! ตั้งแต่ที่ก่อตั้งสำนักชางอู๋มาสำนักชางอู๋ไม่เคยกระทำเรื่องขัดขืนใดๆ หากราชสำนักประสงค์ทำลายสำนักข้าเช่นนี้ สำนักข้าย่อมไม่ยอม!”“ไม่ยอม!”“ไม่ยอม! ไม่ยอม…” เสียงประท้วงด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมเพรียงกันหลังจากสิ้นเสียงของเยี่ยนชิง พวกเขาส่งเสียงกู่ร้องไปทางเฉินคั่ว กองทัพแนวหน้าราชสำนัก และหยางเทียนชื่อ“พวกเจ้าบังอาจนัก!” หยางเทียนชื่อหัวเราะเย็นชา ก่อนจะพูดกับเฉินคั่วว่า “ท่านแม่ทัพเฉิน สำนักกบฏกำเริบเสิบสานเพียงนี้ยังต้องพล่ามกับพวกเขาอีกหรือ! ทำลายพวกมันเสียจึงจะเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง!”“ท่านประมุขสูงสุดหยางพูดถูก” เฉินคั่วไม่พูดมากความอีก เขาทำท่าจะชักดาบออกมาเพื่อสั่งกองทัพ
ตู้มมม…เสียงระเบิดที่จู่ๆ ดังขึ้นกลางอากาศก็ทำให้เฉินคั่วเงยหน้าขึ้นไปมอง จากนั้นเขาก็เห็นแสงสายฟ้าเส้นหนึ่งกำลังร่วงตกลงมาอย่างรวดเร็ว ผ่านไปชั่วครู่ แสงสายฟ้าร่วงหล่นบนพื้นดัง ครืน ก่อนจะฟาดลงมาใกล้ฝูงชนและแตกเป็นสายฟ้าแลบขนาดเล็กนับไม่ถ้วนจนปกคลุมบริเวณหลายร้อยลี้นี่ยังไม่เท่าไหร่…“ท่านประมุขสูงสุด ช่วยข้าด้วย…”เสียงร้องขอความช่วยเหลืออันรันทดของผู้พิทักษ์ธาตุไฟฟ้าสำนักคุนอู๋วั่วปู้เหลยท่านนี้ทำเอาเฉินคั่วและคนอื่นๆ ตกตะลึงจนตาเบิกโพลง!“นี่มัน…” เฉินคั่วมองไปที่หยางเทียนชื่ออย่างเหลือเชื่อหยางเทียนชื่อก็มองไปที่ต้นตอของเสียงอย่าง
