มิเช่นนั้นศาสตราเวทสำนักชิงเหลียนที่ถูกขโมยไปเหตุใดจึงมาปรากฏที่นี่ได้“หนึ่ง พวกเราไม่ได้ยิน สอง สำนักคุนอู๋ไล่ฆ่าเราจนถึงลูกกระเดือกอยู่แล้ว เหตุใดเราจึงโจมตีกลับไม่ได้เล่า! หรือว่าต้องให้พวกข้าล้างคอให้สะอาดและปล่อยให้พวกเจ้าเข่นฆ่า ขอโทษที!สำนักชางอู๋มิอาจทำได้!” เยี่ยนชิงโต้กลับอย่างหนักแน่น ทำเอาหยางเทียนชื่อสะอึกจนไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แต่แล้วเฉินคั่วก็ตำหนิ “ดูท่าเจ้าคือเจ้าสำนักชางอู๋สินะ! ท่านประมุขสูงสุดคุนอู๋ใช้พลังเสียงขั้นถอดจิตแจ้งแล้ว เจ้ายังไม่ได้ยิน? พวกเจ้าเห็นแม่ทัพเป็นคนโง่หรืออย่างไร ตอนนี้ข้าไม่อยากพล่ามไร้สาระกับพวกเจ้าแล้ว มีอะไรก็
กลับไปเมืองหลวงแล้วค่อยรายงานฝ่ายราชทัณฑ์เองเสียเถิด ส่วนตอนนี้จงยอมให้จับแต่โดยดี!”คำพูดนี้ทำเอาเยี่ยนอวี๋ไม่พอใจ “ไม่ได้ยินก็คือไม่ได้ยิน อีกอย่างเหตุใดสำนักข้าต้องเชื่อว่าเจ้าเป็นตัวแทนของราชสำนัก ท่านพ่อข้าไม่ไป”“เจ้าคือใคร” เฉินคั่วกลับถามขึ้นอย่างไม่โมโห เพราะว่าเยี่ยนอวี๋งดงามมากจริงๆ เสียงที่พูดก็ไพเราะนัก คนทั่วไปโกรธนางไม่ลงจริงๆช่างงดงามราวกับนางฟ้าจริงๆ!“คุณหนูใหญ่สำนักข้า! ทำไมรึ” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลที่ระวังตัวขึ้นมาก็ยืนขวางสายตาเฉินคั่วไว้แล้ว “คุณหนูใหญ่ของเราพูดถูก! พวกเราไม่ได้ยินพระราชโองการอะไรนั่น และเราก็จะไม่ไปกับเจ้า! ใครจะไปรู้ว่าเจ้าอยู่รังเดียวกับตาแก่คุนอู๋หรือไม่”“ใช่แล้ว!”“พูดถูก!”ประมุขหออัญเชิญศักดิ
