กองกำลังคุนอู๋ที่เหลือรอดรู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาแต่กลับไม่สามารถทำสิ่งใดได้ พวกเขาทำได้เพียงเตรียมตั้งรับเท่านั้นพวกเขาต่างรู้สึกเศร้าสลดและไร้หนทาง เป็นอารมณ์ที่พวกเขาไม่คุ้นชินนัก เพราะมันเป็นอารมณ์ไม่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ที่พวกเขาเข้ามาอยู่ในสำนักคุนอู๋ และเป็นอารมณ์ที่พวกเขาคิดไม่ถึงตั้งแต่ก่อนจะออกมายังสำนักชางอู๋ใครจะไปคาดคิดว่าเพียงแค่การมาจัดการสำนักที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาเจ็ดสำนักใหญ่ จะทำให้ตนเองตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้“หากรู้แต่แรก เราไม่ควรมาเลย” วั่วปู้เหลยที่คอยระวังรอบตัวอยู่นั้น เขาก็อด ‘รู้สึกเสียใจ’ กับสหายเก่าปู่เย่าเหลียนไม่ได้“ใครจะไปคาดคิดเล่า” ปู่เย่าเหลียนเองก็มองรอบตัวด้วยความรู้สึกสุดจะพรรณนาได้ เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ เขาในฐานะที่เป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นถอดจิตแห่งสำนักคุนอู๋ต้องตกระกำลำบากถึงขั้นที่ถูกขโมยศาสตราเวทไป ทั้งยังมิสามารถชิงคืนกลับมาได้ แล้วยังต้องตกอยู่ในความหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกเช่นนี้…
“มารดามันเถอะ!” ปู่เย่าเหลียนอดสบถไม่ได้ “สักวันข้าจะต้องสับคนสำนักชางอู๋เป็นหมื่นๆ ชิ้น! เพื่อชำระแค้นอัปยศที่ข้าได้รับในวันนี้ให้สาสม”แต่แล้ว เมื่อสิ้นเสียงสบถของปู่เย่าเหลียน รอบๆ กองกำลังคุนอู๋ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังสวบสาบ ก่อเกิดเสียงสะท้อนประหลาดกับท้องฟ้าที่มืดสนิท ราวกับมีภูตผีปีศาจกำลังเคลื่อนไหวกันเป็นกลุ่มใหญ่!“ใคร!”วั่วปู้เห
