ลยทนเสียงเคลื่อนไหวเหล่านั้นไม่ไหว เขาปล่อยพลังออกไปรอบด้านจนเกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่นโครมคราม แต่มีเพียงชั้นดินแตกกระจุยเท่านั้น“ไม่มีคนรึ” ปู้เย่าเหลียนเบิกเนตรไฟสำรวจรอบค่ายอย่างจริงจังแต่กลับไม่พบความเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใดๆทว่าเสียงสวบสาบยังคงดังต่อเนื่อง และยังค่อยๆ ดังใกล้มาทางค่ายทหารคุนอู๋ ราวกับว่ามันอยู่ใต้เท้า แต่ก็เหมือนกับว่าอยู่รอบตัว“ให้ตายเถอะ!” วั่วปู้เหลยเดือดดาลจนฟ้าร้องคำราม ทำเอาค่ายทหารคุนอู๋สว่างวาบ แต่น่าเสียดายที่พวกเขายังคงไม่พบสิ่งใดอยู่ดี“เกิดอะไรขึ้น” ทหารคุนอู๋ต่างตระหนก ถึงแม้พวกเขาจะไม่เห็นสิ่งใดเลย แต่นี่กลับทำให้พวกเขายิ่งหวาดกลัว!
ลองคิดดูสิ ได้ยินเสียงอยู่แท้ๆ แต่กลับไม่เห็นสิ่งใดเลย นี่มัน… นี่มันน่าขนลุกขนพองอยู่มิใช่หรือ ถึงอย่างไรทหารคุนอู๋ขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้วมีเพียงหยางชีฮั่นที่มีสติ เขาตะโกนว่า “สงบไว้! นี่ต้องเป็นกลอุบายเขย่าขวัญของสำนักชางอู๋ สงบไว้! กองกำลังของเรายังมีผู้พิทักษ์อีกสองท่าน เหตุใดต้องวิตกกันเล่า”“…ก็ใช่” ทหารคุนอู๋ไม่น้อยถูกประโลมแต่แล้ว…“ตาแก่ ไปตายซะ!”เม่ยเอ๋อร์ที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศจู่โจมเข้ามาในค่ายคุนอู๋แล้ว ดาบเล่มใหญ่ในมือของนางฟาดฟันลงไปที่วั่วปู้เหลย สนามรบอสุรียังระเบิดเสียงดุดัน ‘หม่าป่าเห่าหอนภูตผีหวนไห้’ ดังขึ้นรอบทิศทันทีแซ่กๆ!แกรกๆ…เสียงกรีดร้องโหยหวนของภูตผีจำนวนนับไม่ถ้วน ทำเอาทหารคุนอู๋อกสั่นขวัญหน
