ีและทำเอาวั่วปู้เหลยที่เป็นเป้าหมายตาเหลือก เขารีบปล่อยพลังสายฟ้าออกมาทันทีครืน!
เสียงฟ้าร้องน่าสะพรึงดังสนั่นหวั่นไหว มันปกคลุมตัววั่วปู้เหลยไว้แต่ก็ทำให้ทหารคุนอู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาจำนวนไม่น้อยบาดเจ็บและตายไปเท่านี้ยังน้อยไป! สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ…ปัง!แรงพลังที่เม่ยเอ๋อร์ผ่าลงบนสายฟ้ายังส่งคลื่นสะเทือนอันน่ากลัวไปยังผู้แข็งแกร่งขั้นถอดจิตสองคน พร้อมทั้งกวาดล้างกองกำลังคุนอู๋“มารดามันเถอะ!” หยางชีฮั่นอดก่นด่าไม่ได้ “ผู้พิทักษ์ เจ้าถอยไปไกลหน่อยเถอะ กองกำลังทหารจะตายกันหมดอยู่แล้ว”“มารดามันเถอะ!” วั่วปู้เหลยเองก็รู้ความผิดพลาดของตน เขาจึงทำได้เพียงสบถก่อนจะถอยหลังออกไปไกล “เหล่าปู่! เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ ยังไม่มาช่วยข้าอีก!”“เจ้าคิดว่าข้าสบายดีรึไง” ปู่เย่าเหลียนจะร้องไห้แล้ว เพราะว่าไหล่ของเขาถูกเยี่ยนหงชวนกดไว้ และเขามิสามารสะบัดหลุดได้เลยเขารู้สึกได้เพียงไหล่สะบักของเขาจะแตกแล้วเมื่อปู่เย่าเหลียนเห็นว่าคนที่สยบเขาอยู่คือเยี่ยนหงชวนจากแสงวาบของสายฟ้า เขาก็ตะคอกอย่างเดือดดาล “เยี่ยนหงชวน เจ้าคนสวะ! แน่จริงก็สู้กันซึ่งหน้า เล่นลอบกัดเช่นนี้ มิอายชาวบ้านเขาหรือ”
“ตามที่เจ้าปรารถนา” เยี่ยนหงชวนคว้าปู่เย่าเหลียนออกจากสนามรบอย่างรวดเร็ว เขาเองก็ไม่อยากสู้ในนี้ เพราะเด็กน้อยในสำนักของเขามาถึงแล้วทันใดนั้น… ขณะที่ยอดฝีมือทั้งสี่เพิ่งจากไป!หึ่ง!หึ่ง!หึ่ง!…ทหารชางอู๋ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทหารคุน
