อู๋ราวกับภูตผี ทำเอาทหารคุนอู๋ตกใจสะดุ้งโหยง!“แม่เจ้า!”…“ฆ่ามัน!”“ไปตายซะ!”เสียงกรีดร้องของทหารคุนอู๋และเสียงเข่นฆ่าของทหารชางอู๋ดังขึ้นในยามค ่าคืนที่มีดวงดาวเต็มท้องฟ้า เสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งชานเมืองทางเหนือของชางอู๋วูด…
ตูม! ตูม! ตูม!เสียงเขาเป่าสัญญาณโจมตีของเมืองชางอู๋ดังขึ้น พร้อมกันนั้นเสียงกลองรบปลุกขวัญกำลังใจทหารก็ดังขึ้น ทำเอาเหล่าทหารคุนอู๋ที่ไม่ทันตั้งตัวก็มิอาจได้ยินเสียงอื่นใดอีก นอกจากเสียงที่จู่ๆ ตนเองถูกตัดศีรษะดัง ฉับ หรือไม่ก็เสียงคอหักดัง แกร๊ก…“โจมตีกลับเร็วเข้า!”“เร็วเข้า…”แม้หยางชีฮั่นตะโกนสั่งให้สร้างค่ายกลโจมตีกลับจนคอแทบแตกอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดได้ยิน ไม่ว่าเขาจะตะโกนลั่นอย่างไร ทหารของเขาก็ไม่มีผู้ใดได้ยินเลย…ส่วนทหารใต้บังคับบัญชาสำนักชางอู๋หนึ่งหมื่นนายยิ่งฆ่าฟันก็ยิ่งดุเดือดราวกับฉีดเลือดไก่ [5] พวกเขาเข่นฆ่าทหารคุนอู๋ทุกนายไม่เว้นทว่าในขณะนั้นเอง…“มีพระราชโองการ!”หยางเทียนชื่อแผดเสียงขั้นถอดจิตไปทางชานเมืองทิศเหนือเมืองชางอู๋ เขาเร่งนำหน้าผู้อื่นมาพร้อมราชโองการ เพราะเขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นแล้วแต่น่าเสียดาย…
“ฆ่ามัน!”“ฆ่ามัน…”ทหารใต้บังคับบัญชาหนึ่งหมื่นนายของชางอู๋ไม่มีผู้ใดได้ยินเลย!พวกเขายังคงไล่ฆ่าทหารคุนอู๋ที่ ‘น่าสงสาร’ อย่างอาจหาญเพราะว่า…——————————–[1] รังคว ่าไซร้ ไข่ย่อมแตก หมายถึง เมื่อส่วนรวมเผชิญกับภัยพิบัติ ส่วนน้อยก็ไม่อาจห
