ต้าซือมิ่งราชสำนักพลันขมวดคิ้ว เมื่อเขาคิดได้ว่าตามข่าวซุบซิบที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้ พ่อของเจ้าก้อนมอมแมมนั่นคือคนผู้นี้หรือ เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจนักความคิดนี้ทำให้ต้าซือมิ่งราชสำนักอารมณ์เสีย กระทั่งเขาอยากจะกำจัดพ่อที่ไม่คู่ควรของเจ้าก้อนน้อยคนนี้จนกลิ่นอายโมโหแผ่ซ่านออกมา“ใคร!” กู้หยวนเหิงสะดุ้งตกใจเพราะกลิ่นอายอาฆาตอันรุนแรงที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นรอบตัว ทันใดนั้นป้ายกายสิทธิ์ที่อยู่กับเขาก็แตกกระจายดัง เพล้ง มันช่วยชีวิตกู้หยวนเหิงไว้ ก่อนจะสลายเป็นเถ้าถ่าน… ทำเอากู้หยวนเหิงได้แต่ตะลึงงันมิหนำซ ้ายังทำให้กู้หยวนหมิงที่เดินจากไปแล้วกลับมาอีกครั้งเพราะว่าเขาสัมผัสถึงกลิ่นอายเฉพาะของป้ายกายสิทธิ์เช่นกันเพียงแต่เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะเห็นป้ายกายสิทธิ์แตกสลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว“นี่มัน…” กู้หยวนหมิงมองกู้หยวนเหิงด้วยความตะลึงกู้หยวนเหิงที่เพิ่งตั้งสติได้ก็พูดขึ้นว่า “ข้า… ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่… เมื่อครู่นี้เหมือนกับว่ามีคนจะสังหารข้า! ป้ายกายสิทธิ์ช่วยข้าไว้”
กู้หยวนหมิงคุกเข่าลงเงียบๆ เขาต้องการหาเบาะแสบางอย่างบนป้ายกายสิทธิ์ที่แตกสลายไปแล้ว แต่เสียดายที่เขาไม่พบอะไรเลย…ในขณะเดียวกัน“เอ๋?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตื่นขึ้นมา เขาก็ลูบท้องน้อยๆ ของตนเอง เพราะเขาไม่สามารถสัมผัสถึงกลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามของเขาแล้ว“อ้ะเนะเนะ?”“เสี่ยวเป่าหิวแล้วหรือจ๊ะ” เยี่ยนอวี๋จูบแก้มของเด็กน้อยเบาๆ ค
