รั้นเมื่อนางกำลังจะให้พี่รองช่วยนำอาหารมาให้ก็ได้ยินเสียงรายงานขององครักษ์ในเขตหวงห้ามแจ้งว่าชุ่ยชุ่ยมาแล้วเยี่ยนชิงรีบอาสาไปดู เขาพูดขึ้นว่า “พ่อไปดูเอง!”“เจ้าค่ะ” เดิมทีเยี่ยนอวี๋อยากจะบอกว่าให้องครักษ์นำอาหารเข้ามาก็ได้ ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับกอดแม่คนงามของเขาอย่างเศร้าเสียใจและทำตาปริบๆ “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” พ่อรูปงามไปอีกแล้ว!ทำไมพ่อรูปงามไปตลอดเลย!ถึงแม้เยี่ยนอวี๋จะฟังไม่รู้เรื่องว่าเด็กน้อยพูดอะไรอยู่ แต่นางก็ดูออกว่าเด็กน้อยกำลังเสียใจ นางจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวเป่าเป็นอะไรไปหรือจ๊ะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ลูบท้องตนเองเบาๆ จากนั้นก็มุดศีรษะเข้าไปในอ้อมอกของมารดา และจับนางไว้แน่น “อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ…”“โอ๋ เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋ลูบหลังของเด็กน้อยด้วยความสงสารนางพลันรู้สึกเสียใจเมื่อคิดว่าเด็กน้อยคงหิวจนทนไม่ไหวแล้ว ก่อนหน้านี้น่าจะให้เด็กน้อยทานให้มากกว่านี้แล้วค่อยนอน แต่ตอนนั้นเขาก็ง่วงมากนี่นาทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าเสียใจอยู่ครู่หนึ่ง ลูกหนูตัวน้อยก็ไม่รู้มุดออกมาจากไหน มันเกาขาของเด็กน้อยเบาๆ “จี๊ดๆ!”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเตะเท้าสองสามทีในขณะเดียวกัน เยี่ยนชิงก็นำอาหารเข้ามาแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงรีบป้อนอาหารให้เด็กน้อยเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มีอาหารให้กิน มีของให้เล่น และยังมีเยี่ยนอวี๋ที่คอยปลอบ เขาจึงไม่ได้หาท่านพ่อรูปของเขาอีกแล้ว เพราะเขาไม่ได้กลิ่นอายของพ่อรูปงามแล้ว และก
