็ไม่รู้ว่าควรหาเขาได้อย่างไรหารู้ไม่ว่าพ่อรูปงามของเขากำลังโมโหงอนไม่พูดไม่จา ทว่าต้าซือมิ่งราชสำนักมิได้ห่วงแต่โมโห เขาใช้วิธีการของเขาให้คนไปสืบเยี่ยนเสี่ยวเป่าและท่านแม่ของเด็กน้อยแล้ว เพียงแต่ว่า…“ข้าจะสนใจว่าพ่อของเจ้าก้อนมอมแมมคือใครไปทำไมกัน” ต้าซือมิ่งราชสำนักทำท่าเคาะอากาศเบาๆ เพื่อเก็บสารกลับมา เขามิได้ส่งออกไป
จากนั้นเขาก็กางม่านพลังข้างตัว ก่อนจะนำกระบี่ไท่ชางออกมาเขาอดคิดถึงมารดาของเจ้าก้อนมอมแมมไม่ได้ จากนั้นเขาก็นึกถึงกู้หยวนเหิงเจ้าคนอัปลักษณ์ ไร้ความสามารถ และสันดานเสียคนนั้นอือ…“แม่ของเจ้าก้อนมอมแมม ขออย่าตาต ่าเช่นนั้นเลย” ต้าซือมิ่งราชสำนักพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเริ่มปลุกกระบี่ไท่ชาง ทันทีที่กระบี่ไท่ชางขยับ เยี่ยนอวี๋ที่อยู่ในเขตหวงห้ามชางอู๋ก็สัมผัสได้ทันที ทว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพียงวูบหนึ่งเท่านั้น นางไม่สามารถจับตำแหน่งได้เลยเยี่ยนเสี่ยวเป่าตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เขามองไปรอบข้าง“อ้ะเนะเนะ?” เหมือนกับว่าท่านพ่อรูปงามของข้ากลับมาอีกแล้ว?“จี๊ด!” ลูกหนูตัวน้อยถือโอกาสขโมยกินซาลาเปาลูกหนึ่งชุ่ยชุ่ยเป็นคนทำซาลาเปาลูกนั้น อร่อยและทานง่ายราวกับละลายในปากได้ เรียกได้ว่าเป็นซาลาเปา ‘เทพ’ ทั้งยังมีกลิ่นหอมละมุนของนมด้วย“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหทันที! เขากินของเหลวๆ มาหลายวันแล้ว วันนี้กว่าจะได้กิน ‘ข้าว’ ที่ไม่เหมือนเช่นเดิม เขากลับได้กินไปเพียงสองลูก ส่วนเจ้าลูกหน
