งไม่ได้ร้องไห้กลับเป็นเยี่ยนจื่อเสาที่ร้องไห้แทนแต่เขาก็ร้องไห้เงียบๆ เพียงแค่ซับน ้าตาเบาๆ มิได้ร้องไห้ฟูมฟาย“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เสียงของเยี่ยนชิงที่ไม่ได้ร้องไห้แหบแห้งเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ซาบซึ้งมากเช่นกันเยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกยิ่งกังวลใจ นางรีบตบไหล่ท่านพ่อเบาๆ ปลอบประโลมว่า “ใจเย็นๆ หนทางยังอีกยาวไกล กลับไปนั่งพักดื่มน ้าก่อนเถิด”“จริงสิ!” เยี่ยนชิงถูกเบี่ยงเบนไปทันที “เจ้าเร่งเดินทางกลับมา ยังไม่ได้ดื่มน ้าสักคำเลย ไปๆๆ กลับไปกันเถิด”เมื่อเยี่ยนอวี๋ได้ยินน ้าเสียงของบิดาเจ้าน ้าตาเป็นปกติแล้ว นางก็ลอบถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะพยักหน้าพูดว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวเป่าก็จะตื่นแล้ว เขายังหิวอยู่เลย”
“ใช่ๆ พ่อลืมไปเอง” เยี่ยนชิงสั่งให้ประมุขหอสัตว์บรรพกาลและผู้เฒ่าดูแลหอเก็บกวาดที่เหลือให้เรียบร้อยอย่างหงุดหงิด ส่วนเขาก็พาบุตรสาวกลับไปพักผ่อน“ท่านเจ้าสำนักวางใจเถิด” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลโบกมือ ไม่มีผีเสื้อราตรีแล้ว เรื่องที่เหลือก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้วเมื่อเยี่ยนชิงได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกแปลกพิกล แต่เขากำลังรีบพาลูกสาวกลับไปจึงไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นก็ชวนท่านปู่ “ท่านปู่ กลับด้วยกันหรือไม่?”“เจ้ากลับก่อน” เยี่ยนหงชวนเหลือบมอง ยังมีเหล่าชั้นผู้ใหญ่สำนักชางอู๋ที่รวมตัวรอเจ้าสำนักกลับตำหนักใหญ่ ทว่าในสายตาของเจ้าสำนักคนนี้มีเพียงบุตรสาวคนเดียว เขาจึงต้องเป็นคนไปช่วยจัดการเรื่องนี้เยี่ยนชิงเองก
