นชิงมองไปที่ทะเลอสนีบาตทางชานเมืองอย่างคนขี้อิจฉาปัง!
หลังจากที่ค้อนขนาดมหึมาทางฝั่งนั้นขยายตัวขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด มันก็ระเบิดใส่ผีเสื่อราตรีแดนนรกที่คลุ้มคลั่งตัวนั้นทันทีเสียงระเบิดดั่งสนั่นจนสะเทือนพื้นดินและท้องฟ้า ตามด้วยเสียงดังครืน…เสียงฟ้าร้องที่ดังครืนและเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยงปกคลุมเมืองชางอู๋ไว้ ทำเอาเหล่าชั้นผู้น้อยใหญ่สำนักชางอู๋มองไม่เห็นสถานการณ์ข้างนอกแล้ว แต่คนของสำนักชางอู๋ต่างสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า เมืองที่พวกเขาอยู่กำลังสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง มันโคลงเคลงไปมาราวกับเรือใบที่กำลังพยายามทรงตัวอยู่บนยอดคลื่น หากไม่ใช่เพราะเกราะคุ้มกันที่ปกป้องไว้ เมืองชางอู๋คงถูกซัดกลายเป็นซากปรักหักพังแล้ว…“นี่หรืออิทธิฤทธิ์ของศาสตราเวทในตำนาน?” ประมุขหอสัตว์บรรพกาลเงยหน้ามองแสงสายฟ้าที่ปกคลุมเมืองชางอู๋ด้วยสายตาอิจฉา ช่างน่าอิจฉาจริงๆ…“ค้อนอัสนีมิใช่ศาสตราเวทธรรมดา ถึงแม้จะอยู่ในสำนักคุนอู๋ แต่ก็ถือว่าเป็นศาสตราเวทที่มีความแข็งแกร่งระดับปรมาจารย์แล้ว พวกเขายังยอมสละมันทิ้งได้” กู้หยวนหมิงพูดได้เพียงว่าผู้พิทักษ์สายฟ้าสำนักคุนอู๋เด็ดเดี่ยวจริงๆ!
วั่วปู้เหลยที่ถูก ‘ชมเชย’ นั้น หัวใจของเขาเลือดไหลซิบ ค้อนอัสนีเป็นศาสตราเวทที่สืบทอดมาจากสายเลือดธาตุสายฟ้า บัดนี้กลับถูกเขาทำลายทิ้งเสียแล้ว!เขา… เขาเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ได้!ทว่าการเสียสละของวั่วปู้เหลยเห็นผลอย่างชัดเจน! ผีเสื้อราตรีแด
