นนรกถูกระเบิดจนกลายเป็นกลุ่มควันดำ ดูเหมือนกับว่าจะสลายหายไปแล้ว“ไม่สิ!” หยางเทียนชื่อกลับพูดอย่างตึงเครียดว่า “เหล่าปู่ รีบใช้ถ้วยจ่านเพลิงสีม่วงระงับหมอกดำนั่น อสูรผีเสื้อราตรียังไม่จากไปอย่างสิ้นเชิง!”“อะไรนะ!” ปู่เย่าเหลียนสะดุ้งโหยง เขารีบนำถ้วยจ่านเพลิงสีม่วงออกมาและผนึกออกไป ทว่าก็สายไปเสียแล้ว ไอ้ผีบ้านั่นออกมาอีกแล้วท้ายที่สุด… เมื่อถ้วยจ่านเพลิงสีม่วงระเบิดเป็นดอกไม้ไฟเจิดจรัสแผดเผาท่ามกลางหมอกดำ“วี้ด!”เสียงร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงก็ดังออกมาจากกลุ่มหมอกดำ ทำเอาวั่วปู้เหลยที่เพิ่งจะรู้สึกโล่งอกไปก็แทบจะกระโดดขึ้นมา!มารดามันเถอะ! จะจบได้หรือยัง!
ให้ตายเถอะ…โชคดีที่พลังของถ้วยจ่านเพลิงสีม่วงทำให้ ‘เศษ’ กลุ่มหมอกที่ไม่ยอมจากไปนั่นก็ถูกแผดเผาจนค่อยๆสลายไปในที่สุด“วี้ด!” ผีเสื้อราตรีแดนนรกกรีดร้องอย่างไม่ยินยอม มันส่งเสียงโหยหวนไปทางหยางเทียนชื่อราวกับมีความแค้นไม่สิ้นสุดก่อนที่หมอกดำจะสลายจากไป หยางเทียนชื่อและอีกสองคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์คับขันได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขนหัวลุกชัน พวกเขาไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ผีเสื้อราตรีแดนนรกตนนี้คิดแค้นผูกพยาบาทกับพวกเขาแล้วทว่าไม่ว่าอย่างไร เจ้าผีบ้าตัวนี้ก็ถูกส่งกลับไปแล้ว ขอเพียงพวกเขาไม่อัญเชิญมันออกมาอีกในวันข้างหน้า มันก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้!เมื่อคิดได้เช่นนี้ หยางเทียนชื่อและคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจโล่งอกปู่เย่าเหลียนก็กำจัดหมอกดำที่เหลืออยู่น้อย
