บนเกราะคุ้มกันจนเกิดเสียงดังปัง! แล้ว ผีเสื้อราตรีแดนนรกก็บินหนีไปในทันทีเสียงกระพือปีกดัง ฟึ่บๆๆ อย่างรวดเร็วนั้น เรียกได้ว่า บินปร๋อ…ผ่านไปเพียงไม่นาน ผีเสื้อราตรีแดนนรกตัวใหญ่ก็บินหายวับไปชานเมืองทางทิศเหนือ กลับไปที่พำนักของสำนักคุนอู๋ ทำเอากองทัพคุนอู๋ที่ยังไม่ลืมหายนะก่อนหน้าตื่นตระหนกกันไปหมด “มัน… เหตุใดมันจึงบินกลับมาเล่า”“ตายแล้ว! ตายแล้ว…”“หนีเร็ว! มันอาจจะแว้งกัดพวกเรา!”ไม่มีผู้ใดลืมตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าลงได้ ไม่มีใครอยากถูกผีเสื้อราตรีแดนนรกตัวนี้กลืนกินกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน แม้แต่หยางชีฮั่นเองก็รีบสั่งการว่า “รีบสร้างเกราะคุ้มกันเร็วเข้า!”
แม้หยางชีฮั่นไม่รู้ ‘อุบัติเหตุแว้งกัด’ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อันที่จริงมิใช่อุบัติเหตุ แต่เขาเป็นแม่ทัพที่รับผิดชอบคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงสร้างเกราะปกป้องทันทีส่วนหยางเทียนชื่อ… เขาเพิ่งจะตั้งสติได้!“เป็นไปได้อย่างไร” หยางเทียนชื่อที่ยังตกอยู่ในความตะลึงนั้นเขาก็สงสัยว่าสิ่งที่เขาเผชิญมาทั้งหมดในวันนี้เป็นเพียงฝันร้าย!เพราะว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ปู่เย่าเหลียนกลับมีสติมากกว่า เขาชูถ้วยจ่านเพลิงสีม่วงขึ้นก่อนจะตะโกนขึ้นว่า “เหล่าวั่ว ช่วยข้าเปิดค่ายกลอัสนีเพลิงพสุธาเร็วเข้า!”“ได้!” วั่วปู้เหลยรีบชูค้อนอัสนีขึ้นพร้อมกับพุ่งโจมตีเข้าไปที่ผีเสื้อราตรีแดนนรก เขาเองก็กลัวว่าไอ้ตัวน่ากลัวนี่จะกลืนกินพวกเขา!ไม่มีผ
